لحظههایی که دیروز "حال" بودند، امروز به "گذشته" پیوستهاند و فردا هایی که انتظارشان را میکشیدیم، ناگهان "امروز" میشوند و باز به دیروز میپیوندند.
زمان ما را با خود میبرد، بیآنکه اجازه دهد بیش از لحظهای در ایستگاهی توقف کنیم.
"خدا مثلِ یک دوستِ قدیمیه؛ همیشه هست، حتی وقتی فراموشش میکنی. فقط کافیه یه لحظه صبر کنی و بهش فکر کنی."
گاهی ایمان داشتن یعنی با وجودِ ترس، قدم برداشتن
با وجودِ تاریکی، به روشنی فکر کردن
خدا همان نوریست که در درونمان روشن است.
چقدر این حرفِ خسرو شکیبایی قشنگه که میگه:
«برخی از آدمها به یک دلیل از مسیر زندگی ما میگذرند تا به ما درس هایی بیاموزند که اگر میماندند؛ هرگز یاد نمیگرفتیم!»
خلاصه که خیلی حسرت گذشته رو نخورید..