جای تمام کلماتی که نتوانستم بگویم ، جای تمام لحظه های انتظار و جای تمام دقایق صبر ، گریستم ؛ و برای الان‌ات و لحظات زندگی‌ات ، پیش خدای‌م آسمانِ گرفته‌ای شدم که پر شده از ابرهای بارانی :) نمی‌دانم کجایی و احوالت چگونه است اما هنگامی که هر قطره بر زمین مینشست ، درحالی که به آسمان نگاه دوخته بودم ، برایت دعا کردم ؛ #ستاره‌ی‌من ⭐️

تو پنهان نیستی ؛ منم ، که پیدایت نمی‌کنم

[ دل‌تنگی ]

بر نرگس چشمان فریبای تو سوگند در سینه‌من یادِتو فراموش شدنی نیست ؛

چه خیالی ، چه خیالی ! خوب می دانم حوض نقاشی من بی ماهی است ؛

رفته است و مِهرش از دلم نمی‌رود ای ستاره‌ها ، چه شد که او مرا نخواست؟

« شوقِ پرواز بده روحِ زمین‌گیرِ مرا »