آدم ها غمگینم می کنن.

اپیزود دهم - "دوست نداشتنی"

-I don' know what's wrong with me +In what way? -I don't know why I can't make people love me.

بیشتر وقت‌ها توی افکارم غرق میشم چون می‌دونم نمی‌تونم جایی بین آدم هایی که اون بیرونن پیدا بکنم. و صداهای توی سرم بلندتر از همیشه‌ هستن: تو بی‌ارزشی، تو دوست‌داشتنی نیستی، تو کافی نیستی. تنها کاری که از دستم بر میاد اینه که زیر پتوم قایم بشم و بذارم اون صداها تصمیم بگیرن من کی هستم. با تمام وجود دلم میخواد دوست داشته بشم چون شعله‌ی عشقی که به خودم دارم تقریبا در حال خاموش شدنه. اما می‌دونم هیچ وقت عشق آدم ها کافی نبوده. سعی می‌کنم خودم رو از منجلاب ناراحتی‌ها و غم‌هام نجات بدم اما خیلی خسته‌ام. مطمئن نیستم کسی من رو با این حجم از خستگی و غم نجات بده. ناامیدی تمام وجودم رو میگیره و توی سیاهی غرق میشم.

Always an angel Never a God.

اپیزود یازدهم -زندگی

"ما تبعیدیم به زندگی"

"زندگی مثل یک جعبه شکلاته و هیچوقت نمی‌دونی که چی قراره گیرت بیاد."

اپیزود دوازدهم -"فقدان ؛از دست دادن"

"اونا می تونن بگذرن و برن،اما تو گیر کردی"

"آدم ها میان و میرن،هیچ چیز ثابت نمی مونه"