_

شبِ آخر است. آخرین شبی که در میان این تپش های سخت، اشک می‌ریزم. نه دوست عزیز؛ قرار نیست به زندگی‌ام خاتمه دهم فقط چیزی را در وجودم ساقط کردم که از اول هم جایی برایش نبود. آنقدر که گلویم را با بُغض ملتهب می‌کرد و می‌خواست از چشمانم بزند بیرون! از شما چه پنهان؟ گمان می‌کنم همه این‌ها از خیره‌سر بازیِ بنده و قهر خداست وگرنه مگر آدمی می‌تواند این‌قدر بی‌چشم و رو باشد؟ باری می‌آمد و در قلبم می‌نشست و باری می‌رفت و دیگر پیدایش نمی‌شد. او فکر می‌کرد می‌تواند مرا دیوانه کند و درست فکر کرد؛ آنقدر دیوانه‌ام که برای همیشه بوسیدمش و گذاشتمَش کنار. -لجن زار-

؛

چای داغی که دلم بود! به دستت دادم؛ آنقدر سرد شدم از دهنت افتادم.

تورا با غیر میبینم صدایم در نمی‌آید، دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید..

به یک چایِ تیرهِ تلخ بسنده می‌کنم.

مدیریت‌بحران‌فقطچای..

به یاد خاطره هاى تو چاى مى‌نوشم تمام تلخى دنيا درون چاى من است.

تو مَرا اُمیدِ ماندن، تو مَرا پناه جانی... تولدت مبارک آقا جان:)

محبوبِ رضاست هرکه دل ریش تر است از کعبه صفای حرمش بیشتر است آنجاست طبیبی که ندارد نوبت، هرکه دل شکسته تر بُوَد پیش تر است...

دووم آوردن بسه،من مشهد می‌خوام.