به تازگی همه چیز برایم ناآشنا و ساختگی ست. نمی‌دانم توهم می‌زنم یا که مقصودِ وجود خود را از زیستن؛ به فراموشی سپرده‌ام؟ این آیینه چه چیزی را نشان می‌دهد؟ من هستم؟ اما این من، کیست؟ دارد با زندگی‌ام چکار می‌کند . . ؟ -مهبوت-

مرا حالی‌ست که توصیف نمی‌شود ، نگاهی‌ست که جاری‌نمی‌شود ، لبخندی‌ست که روشن نمی‌شود و آغوشی‌ست که دربرگرفته نمی‌شود . مرا منی‌ست که برای هیچ انسانی، خوانده نمی‌شود .

به یادِ خاطره های تو چـای مینوشم تمامِ تلخی دنیا دَرون چـایِ من است.

چای‌می‌نوشم‌که‌باغفلت‌فراموشت‌کنم چای‌می‌نوشم‌ولی‌ازاشک‌فنجان‌پرشده‌است

من تمومش کردم چاووشی ول کن نیست!

این ریمیکس های چاووشی، خود چاووشی، کلیپ با صدای چاووشی، پادکست با آهنگ چاووشی، کلا چاووشی آرامش میده بهم. اول چاووشی بعد هم علیرضا قربانی. چطوری تی ام و این چرت و پرتا رو گوش میدن وقتی چاووشی و ایهام و علیرضا قربانی و شجریان هست؟

دلِ ویرانه‌یِ خود را به غزل ساختمش! شده آماده‌یِ تقدیم؛ ولی یار کجاست؟!