برای شما @uraltt ما در میانه یِ یک انتظار بی پایان ایستاده ایم؛ منتظر خبر، منتظر تغییر، یا شاید منتظر خودمان که دوباره پیدا شویم. اما در کنارِ این انتظار، نقابی از آرامش بر چهره زده ایم؛ تظاهر می کنیم که همه چیز رو به راه است که این سکوت، آرامش است و نه اضطراب. ما استادِ نمایش دادن هستیم. در حالی که در خلوت خود در حالِ فرو ریختن هستیم. این، میان آنچه هستیم و آنچه نشان می دهیم؛ همان جایی است که تنهایی واقعی آغاز می شود. شاد باش چون حتی در میانِ تظاهر، حقیقت وجودت هنوز زنده و منتظرِ رهایی است (:

برای شما دنیا دور سرت می چرخد؛ لیست های ناتمام کارها، صدای مداوم آدم ها و ذهنی که در میان کلافِ روزمرگی ها گیر کرده است. کلافگی یعنی وقتی می خواهی فقط یک لحظه متوقف شوی، اما چرخ روزگار با شتاب بی رحمانه ای به حرکت ادامه می دهد. انگار تمام انرژی ات را صرف دویدن می کنی، بی آنکه بدانی به کجا می رسی. شاد باش چون این شلوغی گواهی می دهد که تو هنوز برایِ چیزی می جنگی، بی تفاوتی سنگین تر از هر مشغله ای ست (:

برای شما @myownn گاهی حس می کنی در میان جمعیت، غریبه ای؛ حرف هایشان را می شنوی، اما به دلت نمی نشیند. قدم می زنی اما گویی به هیچ کجا تعلق نداری. این حسِ غریبه بودن چون لایه ای نازک از تنهایی، دورت را گرفته است. انگار نقابی بر چهره داری که هیچ کس حتی خودت دیگر آن را نمی شناسد. شاد باش چون حتی در تنهایی و غریبه بودن، تو یک انسانِ منحصر به فرد با ارزش هایِ خودت هستی (:

برای شما همه چیز، تکرار محض است. ساعت هایی که بی هدف می چرخند و روزهایی که در آینه یِ هم محو می شوند. انگار در مهی قدم می زنم که نه راه بازگشت را نشان می دهد و نه مقصد روشنی برای فردا. همه چیز مبهم است، مثل قصه ای ناتمام که کلماتش در ذهنِ من گم شده اند. نمی دانم کجای این دایره ی بسته ایستاده ام. شاد باش چون همیشه کسانی هستند که در دنیایِ تو، به دنبالِ آشنایی با تو می گردند (: