به عقیده‌ی من، امید، گلی‌ست که سنگ را شکافته و جسورانه از شکاف کوچکی بیرون زده. بارانی‌ست که میانه‌ی تابستان و بی‌هیچ دلیل منطقیِ قانع کننده‌ای به کویر تشنه‌ای باریده، لبخندی‌ست که پس از اشک‌های فراوان، بی‌اختیار بر لبی نقش بسته و نوزادی‌ست که پس از سی و چندسال انتظار و درست زمانی که هیچ‌کس فکرش را هم نمی‌کرده، متولد شده... امید تنها چیزی‌ست که ما را کنار هم و به زیستن متصل نگاه داشته و تنها چیزی که به خاطر آن دوام آورده‌ایم... به همدیگر امید تعارف کنیم. این چیزی از ما کم نمی‌کند اما باعث می‌شود تاریکی‌های حوالی‌مان کمتر شود و در جهان روشن‌تری به بقا فکر کنیم. نرگس صرافیان طوفان‌🌬

روز بخیر🎀 @boookmark

و اگر بر تو ببندد همه رَه‌ها و گذرها رَه پنهان بنماید، که کس آن راه نداند مولانا✨

#بیو↜

خودم میرم دلم میخواد اصلا از درد این دوری بمیرم❤️‍🩹

باش! بودنت خوب است... شبیهِ حسِ قشنگِ بیدار شدن در صبحِ آبی و خلوتِ یک مزرعه شبیهِ لذتِ نشستن کنارِ آتش، در سرد ترین نقطه ی کوهستان شبیهِ نوشیدنِ یک فنجان چایِ داغ، در یک صبح سردِ پاییزی بودنت، با من بودنت؛ بد جور می چسبد! نرگس‌صرافیان‌طوفان‌🌬

「🫂」 یه دیالوگ تو فیلم " sunsetblvd " بود که میگفت:بالاخره رویاهاش اونو بغل کرد منم از ته قلبم آرزو میکنم‌ رویاهات بغلت کنن...

صبح بخیر🫀 @boookmark

「🐢」 می گفت: امید تو سختی ها معنا پیدا میکنه وقتی همه چیز رو به راهه که امید معنا نداره... @boookmark