لئو بوسکالیا میگه: اغلب قدرت یک لمس، یک لبخند، یک کلمه ی محبت آمیز، یک گوش شنوا، یک تعریف صادقانه یا کوچکترین توجه را دست کم می گیریم، در حالی که همه این ها قادرند یک زندگی را از این رو به آن رو کنند.

بخش باشکوهی از بزرگ شدن اینجاست که، اتفاقات را می‌بینی، خوب براندازشان می‌کنی، خوب به آن‌ها فکر می‌کنی و آن‌وقت کاملا هوشمندانه ته‌مانده‌ی احساساتِ درگیر شده‌ات را از آن‌ها بیرون می‌کشی و با خودت می‌گویی: این مسئله یا موضوع، چه نقش سازنده‌ای در جهان من دارد که بخواهم در مورد آن اظهار نظر کنم؟ از آن حرف بزنم؟ آن را پیگیری کنم؟ یا ذهن و زمان و اعصابم را به آن درگیر کنم؟
اینجاست که تو به مرز پختگی روانی رسیده‌ای و بعد از آن عاقلانه‌تر رفتار می‌کنی و به هرچیزی فکر نمی‌کنی و کمتر چیزی تو را به خودش مشغول می‌کند و افکار و اعصاب تو را به‌هم می‌ریزد.
زمانه و حوادث و اتفاقاتی که با گذار زمان به تو می‌رسند؛ تو را ذره ذره می‌سازند و ساخته که شدی، کمتر تاثیر می‌پذیری و کمتر هیجانی تصمیم می‌گیری و کمتر احساس‌محور رفتار می‌کنی و کمتر برای هیچ و پوچ ذهنت را درگیر می‌کنی.
به مرز پختگی روانی که رسیدی؛ از حواشی و آدم‌ها دورتر می‌ایستی و ته‌مانده‌ی زمان و آرامش و حوصله‌ات را نگه می‌داری برای خودت و برای روزهایی که خودت خواهی بود و خودت خواهی‌بود و خودت...

مقصد نه دانشگاهه، نه ازدواج نه ثروت!
مقصد اونجاییه که وقتی ٦٠ سالت شد،
بگي دم خودم گرم که با شرف زندگی کردم!🚶🏻‍♀