بخش باشکوهی از بزرگ شدن اینجاست که، اتفاقات را می‌بینی، خوب براندازشان می‌کنی، خوب به آن‌ها فکر می‌کنی و آن‌وقت کاملا هوشمندانه ته‌مانده‌ی احساساتِ درگیر شده‌ات را از آن‌ها بیرون می‌کشی و با خودت می‌گویی: این مسئله یا موضوع، چه نقش سازنده‌ای در جهان من دارد که بخواهم در مورد آن اظهار نظر کنم؟ از آن حرف بزنم؟ آن را پیگیری کنم؟ یا ذهن و زمان و اعصابم را به آن درگیر کنم؟
اینجاست که تو به مرز پختگی روانی رسیده‌ای و بعد از آن عاقلانه‌تر رفتار می‌کنی و به هرچیزی فکر نمی‌کنی و کمتر چیزی تو را به خودش مشغول می‌کند و افکار و اعصاب تو را به‌هم می‌ریزد.
زمانه و حوادث و اتفاقاتی که با گذار زمان به تو می‌رسند؛ تو را ذره ذره می‌سازند و ساخته که شدی، کمتر تاثیر می‌پذیری و کمتر هیجانی تصمیم می‌گیری و کمتر احساس‌محور رفتار می‌کنی و کمتر برای هیچ و پوچ ذهنت را درگیر می‌کنی.
به مرز پختگی روانی که رسیدی؛ از حواشی و آدم‌ها دورتر می‌ایستی و ته‌مانده‌ی زمان و آرامش و حوصله‌ات را نگه می‌داری برای خودت و برای روزهایی که خودت خواهی بود و خودت خواهی‌بود و خودت...

مقصد نه دانشگاهه، نه ازدواج نه ثروت!
مقصد اونجاییه که وقتی ٦٠ سالت شد،
بگي دم خودم گرم که با شرف زندگی کردم!🚶🏻‍♀