گاهی هم آدم‌هایی بدون استعدادهای ویژه، به جایگاه‌های بالایی می‌رسند و موفقیت‌های بزرگی کسب می‌کنند و این رسیدن و داشتن؛ بخاطر قلب صاف و زلالی‌ست که دارند و حسادتی که ندارند و بدی که نمی‌خواهند و مناعت طبعی که به خرج می‌دهند.
ما نمی‌دانیم میان خدا و آدم‌های دنیا چه می‌گذرد و خدا در یک انسان چه چیزهایی دیده و به کدامین رنج و گذشت و بزرگواریِ او پاسخ داده، ما فقط نمودها و نتایج را می‌بینیم و با وسعت دیدِ محدود و آگاهیِ اندکی که از سرگذشت و جهانِ یک آدم داریم، قضاوتش می‌کنیم!
ما نمی‌دانیم، ما هیچ چیز نمی‌دانیم...!

من از زندگی، خانه‌ای ساده می‌خواهم که از سقف و دیوار و پنجره‌اش، عشق بریزد و آرامش چکه کند. پنجره‌ی نجیبی می‌خواهم به سمت آفتاب نیم‌روز و کتابخانه‌ی موقری پر از کتاب‌هایی که دوست دارم.
من از زندگی، چیزهای ساده می‌خواهم، اتفاقات ساده، آدم‌های ساده، تفریحات ساده و مشغولیت‌های ساده. من از شلوغی و پیچیدگی خسته‌ام، از دغدغه‌های بزرگ و نگرانی‌های بزرگ‌تر... دلم لحظاتی آرام می‌خواهد، روزهایی که بی‌هیچ فکر و اندوهی در خانه‌ای بی‌دردسر، بی‌خیال مقابل پنجره‌ ایستاده‌باشم و چایی بنوشم و کتابی بخوانم و صدای آشپزخانه‌ای گرم و گیاهانی شاداب و موزیکی آهسته، فضای فکر من و خانه‌ام را پر کرده‌باشد. می‌خواهم فرصت داشته‌باشم به عشق فکر کنم، به همصحبتی، به دلخوشی‌ها، به سکوت...
من از زندگی چیز زیادی نمی‌خواهم، به جز آرامش و خیالی تخت و ذهنی خالی از نگرانی و لبریز از زیستن...