سوگندSogand20-20Hamgonah.mp3
زمان:
حجم:
13M
ای همگناه من بی تو پرواز همیشه محکوم به سقوطه
حرفایی که تو سینه دارم همش از جنس سکوته
ای همگناه من ای همگناه من تیر زدن انگار عشقمو از ریشه
این خونه بعد از تو شکل قفس میشه …
برهان |@borhan_0
آدم ها خسته که شدند؛
بی صدا تر از همیشه میروند!
احساسشان را بر میدارند و پاورچین پاورچین، دور میشوند...
آدم ها هر چقدر هم که صبور باشند؛ یک روز صبرشان لبریز میشود،
کم میآورند، همه چیز را به حالِ خود میگذارند و میروند ...
همانهایی که تا دیروز، دیوانه وار، برای ماندن می جنگیدند،
همان هایی که سرشان برای مهربانی و هم صحبتی درد می کرد؛
سکوت میکنند،
بی تفاوت میشوند،
و جوری میروند؛
که هیچ پلی برایِ بازگشتشان، نمانده باشد...
آدم ها به مرز هشدار که رسیدند؛
آدمِ دیگری میشوند...
برهان |@borhan_0
صبح است!.️
زنگِ صدایت مدام....
قلب گوشی را می لرزانَد...!
چه هشدار عاشقانه ای!
عشقِ تو بلند بلند ...
در تمامِ خانه به صدا در آمده است!
باید دل از جا بکَنم ؛نباید دیر کنم!
نباید امروز از دوست داشتنت جا بمانم!
باید بیایم ،
به پای چشمهایت بیفتم!
قلبت را ببوسم ؛..
تا بدانی که خدا مرا فقط...
برای دوست داشتنِ تو آفریده است ..
برهان |@borhan_0
دردناکه عاشق آدمِ اشتباهی شدن. کلا سرمایهگذاری عاطفی به هر شکلی با آدمِ اشتباهی دردناکه، هم خودت رو سرزنش میکنی، هم از طرف شکایت داری. انرژی و زمان رو هم از دست دادی. فقط تجربه شاید به کار بیاد که این روزها صندوقچهمون پر شده از تجربیات مشابه. خطای «این آدم با بقیه فرق میکنه».
برهان |@borhan_0
گاهی آنقدر عذاب می کشی و آنقدر به نقطه ی ذوب و انجماد مداوم می رسی ؛ که سنگِ صبر و طاقتت می شکند ، ناگهان قید همه چیز را می زنی و بی خیالِ خواستن ها ، داشتن ها و رسیدن ها می شوی ...
از این نقطه تا نقطه ی بی تفاوت شدن به چیزها و آدم هایی که روزی برای داشتن و به دست آوردنشان آسمان را به زمین می دوختی ؛ راه زیادی نیست .
به این نقطه که رسیدی ؛ یادگرفته ای که نه هیچ چیز و نه هیچکس ارزش این را ندارد که بخاطرش به خودت سخت بگیری و لحظه ها را به کامِ احساست تلخ کنی ، آسوده و آرام ، در جاده ی زندگی ات قدم می زنی ؛ بی آنکه به فکرِ بی مهریِ کسی باشی و در حسرتِ نداشتنِ چیزی ...
اهمیت نمی دهی به خیلی چیزها ... دلخوشی های ساده ی هرروزه ات را در آغوش می گیری و با تمامِ هوش و منطق و حواست ؛ در آرامشی تدریجی ، زندگی می کنی .
برهان |@borhan_0
ما خودمان را با افرادی مقایسه می کنیم که به هیچ نحو هیچ ارتباطی با ما ندارند، در نتیجه خودمان را از آنچه هستیم کوچکتر احساس می کنیم. البته، می توان به شیوه ایی عقلانی با این تاثیر مقابله کرد - اما ما این کار را نمی کنیم.
عواقب عاطفی واقعی هستند و تغییرات جسمی و هورمونی در پی دارند.
سطح استرس ما بالا می رود، سطح سروتونین مان کاهش می یابد. سرمان را پایین می اندازیم و نومید پاهای سستمان را دنبال خودمان می کشیم.
زندگی را از اینکه هست برای خودمان سخت تر می کنیم. دیگر وقتش رسیده که کنار بکشیم. از مصرف ابلهانه رسانه های خبری و رقابت بیهوده بر سر کسب منزلت کنار بکشیم.
برهان |@borhan_0