باورم نمیشه چه‌جوری دیگه مثل قبل هروقت پیام میدی از ذوق دور خونه نمیچرخم و هروقت زنگ میزنی با خوشحالی تلفنو برنمیدارم و منتظر این نیستم که بگی "بیا باهم بریم بیرون‌". انگار همین دیروز بود که ذهنم درگیر همین کلمات ساده‌ی بی‌ارزشی بود که از دهنت بیرون میومد و انقدر واسه من باارزش بودن که کلمه‌به‌کلمه‌ش توی مغزم حک میشد. چه‌جوری شبا با فکر کردن به همین‌ چیزهای ساده‌ی مربوط به تو خوابم میبرد و توی ذهنم ازت یه فرشته ساخته بودم. فرشته‌ای که دیگه هرچقدر هم بال بزنه، نمیتونه حسی که توی من به‌وجود آورده بود رو مثل قبل بیدار کنه.

من که باور ندارم اون همه خاطره مرد.

میدونی، توی دوراهی گیر کردم. نمیدونم باید چیو باور کنم. اون حرف‌های قشنگی که یهویی میزدی و جمله‌هایی که به زبون میاوردی رو باور کنم، یا رفتارهایی که تک‌تک اون حرفارو نقض میکرد. موندم این وسط و انگار با مرور کردن حرفات، دارم به خودم دلداری میدم و با مرور‌ کردن رفتارات، شکنجه.

I was made to love, not to be loved.

This user is really obsessed with پیشی

Because This user is پیشی so loves پیشی too

بین این شعرهای کهنه، جواب راز منی.

I still wish for you at 11:11