You were in my hands, but you're good at leaving.

u

دلم میخواد بهت پیام بدم و همه احساساتم رو بیرون بریزم، یا بهت زنگ بزنم و انقدر شروع به غر زدن و حرف زدن راجب رابطه‌مون کنم که حتی‌ بهت مهلت حرف زدن ندم، دلم میخواد تو صورتت نگاه کنم و بهت بگم که تمام اون مدت چه احساسی داشتم و چه‌جوری فقط بخاطر از دست ندادنت از ناراحتی‌ها و دلخوری‌های خودم می‌گذشتم، بگم که چه‌کارا واسه نجات رابطه‌ای که محکوم به پایان بود کردم، که چه شبا با فکر اینکه دوباره پیشم برمی‌گردی خوابم برد؛ ولی نمی‌شه. نه اینکه نخوام، نه اینکه نتونم، نمی‌شه. نمی‌شه که یهویی زنگ بزنم و پیام بدم و همه‌چیزو برات بگم، چون می‌دونم که اهمیت نمیدی، همون‌جور که هیچوقت اهمیت ندادی. شاید اگر یکم اهمیت می‌دادی اصلا کار به اینجا نمی‌کشید. نمی‌دونم، فکر کنم من همیشه توی هزارتوی بی‌پایان اهمیت ندادن‌ها و بی‌توجهی‌های تو درحال یخ زدن بودم درحالیکه عشق و توجه من همیشه مثل پتوی گرمی دور تن تو پیچیده بود و نمی‌دونم از این بابت خودمو مقصر بدونم یا تو رو، تو رو که اهمیت ندادی یا من که تورو توی آغوش بی‌انتهای محبت خودم غرق کردم.

لباس گرم؟لطفاً بغلم کن‌.

من دوستت نداشتم؟ من موقع چک کردن آسترولوژی، فال‌های تو رو هم می‌خوندم.