شاید وقت most played هاست

خودم گرفتمها

میدونید دلم میخواد درموردش صحبت کنم. نمیدونم شما هم حسش میکنید یا نه، اما طبیعت همیشه برای من یه نماد از ″روحی آزاد″ بوده. نه مطلقا پناه، اما جایی امن که ریشه ی وجود باهاش خو بگیره. اگه باهاش ارتباط بگیرید ، اون ندایی که از طبیعت میاد رو حسش میکنید. اون حسی که انگار طبیعت هم با شما ارتباط گرفته؛ تموم رنگ و انرژی سبزش، تموم صداهایی که حتی از سکوت متولد میشن و تموم آرامشی که توی چهره ی جاودانگیش نشون میده.

و من اعتقاد دارم که بخشی بزرگ از من، متعلق به همینجاست.