هدایت شده از رسانه رهبر انقلاب اسلامی
📖 پاسخ صمیمانۀ رهبر معظّم انقلاب به نامۀ دانشآموز دهساله
🗒چندی پیش، علیرضا بخشی ایرج، دانشآموز دهسالۀ ساکن تهران، در تاریخ ۲۳ شهریورماه ۱۴۰۵ نامهای صمیمانه به محضر رهبر معظّم انقلاب نوشت. او در این نامه، ضمن ابراز علاقه و قدردانی از رهنمودهای ایشان، هدیهای را نیز بهعنوان تشکر از ایشان و کمک به رزمندگان اسلام تقدیم کرد.
✉️ متن نامۀ این دانشآموز چنین بود:
به نام خدا
سلام آقا.
من علیرضا بخشی هستم.
من ده سالمه و داخل تهران زندگی میکنم.
راستش نمیدونم نامهی من به دستتون میرسه یا نه.
ایکاش میشد از نزدیک باهاتون حرف بزنم.
راستش ما خیلی به خاطر راهنماییهاتون به شما مدیونیم.
این پول هم برای تشکر از شما و کمک به رزمندگان اسلامه.
دوستدار دیدار شما
علیرضا بخشی ایرج
۱۴۰۵/۶/۲۳
پینوشت: تولدتون با تأخیر مبارک.
▪️این نامه به دست رهبر معظّم انقلاب رسید و حضرت آیتالله سید مجتبی خامنهای نیز در پاسخ به ابراز محبّت این دانشآموز، نامهای برای او نوشته و متقابلاً هدیهای به او اهدا کردند.
📩 متن پاسخ رهبر معظّم انقلاب به این شرح است:
📝 بسماللهالرحمنالرحیم
▪️دوست عزیزم آقای علیرضا بخشی
سلام علیکم و رحمه الله و برکاته
▪️از توجه محبتآمیز شما متشکرم. البته تولد این بنده حقیر در ماه اسفند است. متقابلاً من هم هدیهای هر چند ناقابل در مقابل بزرگواری شما تقدیم میکنم. به اعضاء خانواده سلام بنده را ابلاغ کنید.
✍🏻سید مجتبی خامنهای
🗓۱۹/مهر/۱۴۰۵
💬پی نوشت: خط خوانائی دارید.
💻 Rahbar.ir | 📲 @Rahbar_ir
و اما جنگ.
📖 پاسخ صمیمانۀ رهبر معظّم انقلاب به نامۀ دانشآموز دهساله 🗒چندی پیش، علیرضا بخشی ایرج، دانشآموز د
خوشبحالت علیرضا بخشی.
من اگر اون نامه قرار بود به دستم برسه، قبلش سکته کرده بودم از خوشحالی.🥲💔
صدایِ بارشِ صبحگاهیِ باران، خواب را از سرم برده است.
لیکن هشت کلاس دارم و دیشب دیر خوابیدم.
مامان هم تاکید دارد بدون صبحانه خوردن، از خانه بیرون نروم.
هوا سرد است و هنوز بخاری روشن نشده است.
طوری داخل پتو دراز کشیده ام که گویی کیسه خواب است.
بالشتم کوتاه و کوچک بود، کتف راستم درد گرفته است.
دیشب با طاها مچ انداختم و آنجا هم کتف و مچم آسیب دید.
خداراشکر که طاها دست بزن ندارد، وگرنه اگر با آن زور و بازو بخواهد مرا بزند، قطعا مثل پرِ یک قو که لایِ دندان ببری گیر کرده است، پر پر میشدم.
الحمدلله که طاها مودب است، وقتی دعواش میکنم تنها اخم میکند و سرش را پایین میاندازد.
یا به دفاع از خودش حرف میزند.
یکی دوباری هم که حسابی عصبانی بودم و با دست به بازو یا شانه اش زده ام، فقط رو از من برگردانده و تهش به مادرش گفته: خاله فاطمه بده.
الحمدالله که او پدری داشته که بهش یاد داده با خانم ها نبایست تندی کرد مخصوصا با مامان و خاله فاطمه.
اما علی.
او یک ورژن از من است.
چه صورتاً و چه سیرتاً.
مثلا قبل از اینکه کسی باهاش دعوا کند او دعوا میگیرد.
انقدر حساس است که بخاطر اشتباهش عذرخواهی نمیکند، گریه میکند و ناراحت میشود از دیگران که چرا اشتباه کرده است.
باید نازش را حسابی کشید و نوازشش کرد تا از ناراحتی اش کم شود.
هنوز پنج سالش است ولی انقدری باهوش است که گاهی وقت ها پر هایمان از کار هاش میریزد.
علی میزند، با مشت، با آن مشتِ کوچکِ سنگینش.
یا اگر خیلی دیگر اوضاع تاریک شود برایش، با یک وسیله ای که میداند اگر بزند، چیزی از خاله فاطمه باقی نمیماند.
اما در آخر وقتی سرش را چسبانده است به قفسه ی سینه ام تا صدای قلبم را گوش دهد و من حسابی بوسش کنم و دلجویی ازش، ارام میشود.
کمی چشم هام را ببندم تا شاید خوابم برد، زیرِ داخلیِ پلک هام درد میکند.
خدا کند از کلاس جا نمانم.