نَشَوَد فاش کسی آنچه میان من و توست تا اِشارات نَظَر نامه رسان من و توست گوش کن با لب خاموش سخن می گویم پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست روزگاری شد و کَس مَرد رَه عشق ندید حالیا چشم جهانی نگران من و توست گرچه در خلوت راز دل ما کَس نرسید همه جا زمزمه عشق نَهان من و توست گو بهار دل و جان باش و خَزان باش، اَرنه ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست این همه قصه فردوس و تمنای بهشت گفت و گویی و خیالی زِ جهان من و توست نقش ما گو نَنِگارَند به دیباچه عقل هرکجا نامه عشق است،نشان من و توست سایه زِ آتشکده ماست فروغ مَه و مِهر وَه از این آتش روشن که به جان من و توست

شاعری بودم غزل هایم پر از شور و نشاط رفتنت شعر مرا غمگین، دلم را خسته کرد!

جان ب لب آمدو لب بر لب جانان نرسید دل ب جان آمدو او بر سر ناز است هنوز

چقدر خوب میشه وقتی میدونی میتونز کمک کنی کمک کنی و بری دیگه اذیت نکنی:(💔

دستهایی که در هم درآمیختند...

"چشم خود بستم که دیگر چشم مستش ننگرم ناگهان دل داد زد : دیوانه، من میبینمش"

ترجیح میدم به ذوق خویش دیوانه باشم تا به میل دیگران عاقل . . .

زمان‌آدماروخسته‌نمیکنه ، ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ این‌آدمان‌که‌آدموخسته‌میکنن

- تو از حالم چه می دانی که من بغضی گلوزادم :)

فقط‌یه‌صبر‌ازم‌مونده،اونو‌ازم‌نگیرین‌:)!

روزها رفتند و من دیگر خود نمی‌دانم کدامینم آن منِ سر سختِ مغرورم؟ یا منِ مغلوبِ دیرینم؟

من‌ به‌ فرمانِ‌ دلم‌ دلبر‌ نوازی‌ میکنم دلبرم‌ شاید نداند‌ عشق‌ بازی‌ میکنم . . .