دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین خود نعش خود به شانه گرفتم،گریستم .

شبیه مه شده بودی . نه میشد در آغوشت گرفت و نه آنسوی تو را دید؛ تنها میشد در تو گم شد و همینطور هم شد .

با احتیاط به آدمها عادت کنید ، اونا خیلی زود عوض میشن .

با هیچ ڪسم میل سخن نیست ولیڪن تو خاࢪج ازین قاعده و فلسفه هایے...

دلا خو کن به تنهایی؛ که از تن ها بلا خیزد

مَن هَمآن دختَرِ پُر مَنطقِ بی احسآسَم!🖤...

نكند بوی تو را باد به هر جا ببرد! خوش ندارم دل هر رهگذری را ببری...

برایم دلنشینی، دلبری، آنقدر دل‌خواهی که من حتی در آغوش تو، دلتنگ توام گاهی...

بعد مرگم بنویسید که عهدش نشکست تا ابد ماند وفادار به تنهایی خویش..!

نقاش غزل تا که به چشمان تو پرداخت دیوانه‌ شد از طرز نگاهت قلـَم انداخت!

به خودم آمدم انگار تویی در من بود این کمی بیشتر از دل به کسی بستن بود

آدمی‌زاد، نیازمندِ بغله. بغلِ بعد از خوشحالی، بغلِ بعد از گریه، بغلِ حینِ گریه، بغلِ قبل از خواب، بغلِ حینِ خواب، بغلِ تو سختی‌ها، بغلِ تو موفقیت‌ها. اصلاً آدمی‌زاد یعنی بغل.