تو سخنرانی آخرت که گفتی: «امام حسین فرمود: مِثلی لا یُبایِعُ مِثلَ یَزید؛ کسی مثل من، با کسی مثلِ یزید بیعت نمی‌کند» روز دهم ماه رمضون، با زبونِ روزه تشنه شهید شدی؛ به امان‌نامه‌ها اعتنا نکردی و شهید شدی. حسینی بودی که حسینی شهید شدی... عزیزدلم! عزیزدلم... هیهات‌منّ‌الذله...

«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ نَادِ عَلِیًّا مَظْهَرَالْعَجائِبِ تَجِدْهُ عَوْنًا لَکَ فِی النَّوائِبِ کُلَّ هَمٍّ وَ غَمٍّ سَیَنْجَلِی بِعَظَمَتِکَ یا اَللهُ بِنُبُوَّتِکَ یا مُحَمَّدُ بِوِلایَتِکَ یا عَلِیُّ یا عَلِیُّ یا عَلِیُّ» ۱۱۰ مرتبه بخونید...

توکل بر خدایی که خرمشهر رو با دست‌های خالیِ رزمندگان ما آزاد کرد، خدایی که نامِ علی(ع) رو از مأذنه‌هایِ ما جاری کرد، خدایی که شن‌های طبس مامورِ او بودن، خدایی که ۴۷ سال در برابر ابرقدرت‌هایی که جز به ویرانی و تجزیهٔ ما راضی نیستن؛ ما رو یاری کرد. روزگاری با دستِ خالی! امروز با دستِ پر بچه‌های سیدعلی خامنه‌ای... خدایی که آنچه در اسمان‌ها و زمین است، از آنِ اوست. توکلتُ علی‌الله.

در حالی که امشب یکی از سنگین ترین آتش‌ها بر روی مواضع موشکی در حال اجراست، اما همزمان یکی از سنگین‌ترین امواج موشکی ما بر روی شمال تا جنوب رژیم، قبرس، بحرین، کویت، امارات، قطر و عربستان با قدرت و همراه با اصابت در حال اجراست. به وضوح داریم دست خدا را می‌بینیم؛ الله فی‌الساحه..

جلوی چشمتون عموهاتون دارن خاکِ کشورتون رو بمباران می‌کنن؛ صدای انفجار می‌شنوید؛ خونه‌هاتونم می‌لرزه اما یه جوری مسخ و بدبختِ اینترنشنال و منوتو شدید که چیزایی که با گوش‌هاتون می‌شنوید و به چشم می‌بینید رو هم نمی‌تونید باور کنید! موجودِ مسخ‌شده همین‌قدر بدبخته. جلوی چشمش به مادرش تجاوز کنن می‌گه: «نه بابا تجاوز کجا بود؟ نوازش و دست‌درازیِ محدودی به قصد تکریم مقام مادره! یه چیزی شبیه مداخلات نظامی بشردوستانه.»

خدایا از تو ممنونم که به من پدر و مادری دادی تا سرِ سفرهٔ لقمه‌های حلال‌شون؛ محبت این «ولیِ خدا» سلول به سلول وجودم رو پر کنه، تا هم در طولِ حیات پر‌برکت، مقتدر و مظلومانه‌ش؛ و هم در زمانهٔ شهادتش، قلبم از عشقش مملوء باشه و بسوزم و بسوزم؛ تا قد بکشم، بزرگ بشم... حقیرم! بزرگم کن.

این‌شبا که انگار صدسال گذشته؛ من صد‌ساله چند‌ساعت تو میدون انقلاب وایمیسم! صدساله دعای فرج می‌خونم؛ صدساله که تا می‌رسم به «جانم فدای رهبر» دست مشت می‌کنم و بغض می‌شکنم اما زیرِ لب می‌گم «نشد فدای تو بشم...» صدساله که نیستی و انگار صدساله که بلند داد می‌زنیم «ای رهبرِ شهیدم، راهت ادامه دارد...» اونقدر که صدامون می‌گیره... عزیزدلم.

توی یه ابتلاء و امتحانِ بزرگ و عجیب و طاقت‌فرسایی هستیم؛ هم در صبوری، هم در شکوری! و هم در اطاعت. حاج حسین یکتا می‌گفت «فتحِ عظیم، ذبحِ عظیم می‌خواد» و عزیزترینِ ما در راه فتح نهایی، خودش رو فدا کرد. نه به اسم! بلکه به رسم، به سیره، به منش. نه در فرار و در پناهگاه، نه در ترس و در شعار. بلکه در عمل. ولیِّ خدا بود سیدِ ما. عزیزِ خدا بود. ولیِ‌فقیهِ ما؛ زنده نگه‌دارندهٔ اصلِ «ولایت‌فقیه»، تا ابد جانِ ما فدای ریشهٔ ریشه‌دار ولایت‌فقیه. قلبِ ما سوخت، سلول به سلول دل‌تنگ و ‌جان‌سوخته. اما استادی می‌گفت غربال سخت‌تر، پایبندی به «اصل و جایگاهِ ولایت‌فقیه» خواهد بود...

فقط اون ابلهِ تعطیلی که فکر می‌کنه امریکا بخاطر شعارِ مرگ بر امریکایِ ما به ایران حمله کرد. اولاً گردن بگیر اون‌همه هشتگِ التماسی که به عموترامپت می‌زدی برایِ حمله به ایران! داره برات آزادی میاره؛ به چی معترضی؟! دوماً زمانِ پهلوی؛ وقتی امریکا دولت ملیِ مصدق رو با کودتای ۲۸ مرداد ۳۲ ساقط کرد، کی مرگ بر امریکا گفته بود؟ وقتی شاهِ ملعون‌ابن‌ملعون‌تون دانشجوها رو در ۱۶ آذر ۱۳۳۲ پیش پایِ نیکسون امریکایی قربانی کرد؛ کی مرگ بر امریکا گفته بود؟ جمهوری اسلامی بود اون‌موقع؟ اولین شعارِ مرگ بر امریکا در جواب همهٔ جنایاتِ بابای امریکاییت؛ بعد از کشتار دانشجوها توسطِ رژیم پهلوی فریاد زده شد. سوماً مگه ونزوئلا، گرینلند، سوریهٔ جولانی‌جونت و ... مرگ بر امریکا گفته بودن که مورد حمله و یا موردِ طمع امریکا قرار دارن؟ چرا نمی‌فهمی؟ کِی می‌خوای بفهمی؟! چرا اصرار داری حتماً یه چیزی بگی که تهی‌مغز بودنت رو عیان کنه؟ چهارماً مرگ بر امریکا. مرگ بر اسرائیل! مرگ بر تمام جنایتکارانِ تروریست و خونخوارِ جزیرهٔ اپستین...

می‌دونید وقتی گفته می‌شه اقایِ شهید ما، با خون خودشون فراخوانِ حضور دادن یعنی چی؟ یعنی همین. گمان کنید آقایِ شهیدِ ما، در همون قابِ سادهٔ تلویزیونی، ایستاده به احترامِ ملتِ خودش از شما دعوت به حضور در میدان کرده! پس در تجمعات، در میادین، در مساجد، در عزاداری‌ها حضور داشته باشید تا مانعِ حضور این لاشخورها بشید؛ هدف این لاشخورهایی که به پدوفیل‌ها التماسِ حمله به ایران می‌کردن و امروز رویِ خون عزیزانِ ما هلهله می‌کنن؛ چیزی بجز جنگِ داخلی، آشوب و تجزیه نیست. در میدان باشید! این کفتارهایِ شب، حتی از حضورِ شما هم احساس ترس می‌کنن. خیابان‌های ایران جایِ وطن‌فروش‌های بی‌صفتِ بی‌شرف نیست.

تا قبل از این داستان‌ها دلم به‌حالش می‌سوخت و با خودم می‌گفتم این پیرکودک چقدر ساده‌ست، اما حالا از تماشای حقارتش لذت می‌برم: