این‌روزها خیلی‌ها تازه فهمیدن که چرا می‌گفتیم «مرگ بر امریکا! مرگ بر اسرائیل! مرگ بر منافق!» فهمیدن که امریکا و اسرائیل، حتی وسطِ مذاکره و شعارِ صلح؛ ذاتِ کثافت و جنایتکارِ خودش رو عیان می‌کنه. فهمیدن دهه‌ها کُشتار و نسل‌کشی در فلسطین و لبنان و … با دروغِ «ما با مردم عادی کاری نداریم» عادی‌سازی می‌شد! فهمیدن اعتمادی به ژست‌هایِ حقوق‌بشریِ غربی‌ها نیست! فهمیدن وجودِ رهبری شجاع، مقتدر و مدبّر و محوری بنامِ ولایت‌فقیه؛ چقدر مُغتنمه! فهمیدن «وطن» مادره و هرکسی که فارسی حرف بزنه؛ هموطن نیست. فهمیدن که عاملِ تمامِ جنگ‌ها و تنش‌ها و خون‌ریزی‌ها؛ امریکاست و ولدِ نامشروعش اسرائیل! فهمیدن اون‌هایی که با اسمِ «ارزشی» تحقیرشون می‌کردن؛ چجوری صفِ اول دفاع از کشور بودن. فهمیدن چرا در سوریه و لبنان و عراق با دشمن می‌جنگیدیم و چرا افزایشِ اقتدارِ دفاعی و موشکی‌ انقدر مهمه! فهمیدن ذاتِ قاتلِ امریکا و اسرائیل، با شعار ننوشتن رویِ موشک‌ و «چشم‌قربان‌گفتن‌» عوض نمی‌شه! فهمیدن وقتی مشغولِ تهمت زدن به شهدایِ مدافع حرم بودن؛ این شهدایِ مظلوم خارج از مرزهایِ وطن، با تنِ بی‌سر برمی‌گشتن تا وطن محفوظ بمونه. فهمیدن شعارِ «نه غزه! نه لبنان! جانم فدایِ ایران!» مزخرف و بلوفی بیش نیست! فهمیدن اون‌ تریبون‌هایی‌که ۱۴۰۱ دَم از آزادی و مبارزه می‌زدن و ژستِ دلسوزی و نگرانی و مردم‌داری می‌گرفتن؛ این‌روزها یا آویزونِ اسرائیل بودن، و یا هنوز بی‌طرفن و بی‌شرف. فهمیدن ترورِ شخصیتِ قهرمانانِ زنده و شهیدِ ما، قدمِ ابتدایی در ترور فیزیکیِ اون‌هاست! اگه کسی همچنان نفهمیده و ماله بدست دنبالِ اسرائیل و در رویایِ اعتماد به امریکاست و لگد می‌زنه به ایرانِ اسلامی؛ دیگه یه احمقِ معمولی نیست. یه احمقِ عمدیه! که دیدنِ «فهمیدن»‌هایِ مردم آزارش می‌ده و به هر نحو می‌خواد این فهمیدنِ پرهزینه رو متلاشی کنه. مثلِ جاسوسی که آل‌زبیر برایِ ایجاد تفرقه بینِ سپاهِ مختار فرستاد! سکوت نکنید…

حسابِ روزها و هفته‌ها و ما‌ه‌ها و حتی ساعت‌ها از دستم در رفته. نوشته‌اند تاریخِ امروز ۱۴۰۴/۴/۴ و چهارشنبه‌ست. و من در چهارمین روز از چهارمین ماهِ سالِ صفر‌چهار، شدیداً به نگاهِ شما محتاجم. بند بندِ وجودم خنکایِ سایهٔ شما را طلب می‌کند و عمیقاً دلم برایِ شما تنگ است. مناجات‌نامه بلد نیستم و آدابِ صحبت کردن هم نمی‌دانم، عاجزم. ناتوانم. اما دلم شما را می‌خواهد، مسیرِ رسیدن به شما را نمی‌دانم. نمی‌دانم کجایید. چه می‌کنید و وقتی نامهٔ کارهای هفتگیِ من به شما می‌رسد، کدامش خوشحال‌تان می‌کند و کدامش غمگین… من هیچ‌چیز نمی‌دانم. اما می‌دانم دلم برایِ شما تنگ است. سیدِ ما گفته مقصد‌ قله‌ست؛ پس در مسیرِ رسیدن به قله سنگلاخی و سختی و کمیِ هوایِ تنفس را باید به جان خرید. اگر این سختی‌هایِ رسیدن به قلّهٔ موعودی‌ست که شما بر فرازِ آن ایستاده‌اید؛ تمامش را به جان می‌خرم. دلم برایِ شما تنگ است. از خدا پنهان نیست؛ از شما هم. دلم برایِ خودش پیکریِ دارد؛ و این پیکر قلبی. و تویِ دلم، قلبی جداگانه می‌تپد. و این قلب برایِ شما به تنگ آمده! مچاله‌ست. دل‌تنگ است. العَجَـــل یعنی همین؟ آقای صبر و انتظار…

ویدیویِ پربازدید این روزهایِ دنیای تیک‌تاک! نوشته: «ممنون از کسایی که این تصاویر رو ساختن.»

من گریه‌ها را دیشب تا صبح کردم، بغضِ ۱۲ روزه را نه تنهایی؛ پایِ روضه خالی کردم. با خودم قرار گذاشتم امروز بروم برایِ فریاد. برای مُشت گره کردن. تا با بغضی که بر گلویم می‌نشیند از دیدنِ تابوتِ در آغوشِ پرچم‌پیچیدهٔ سرداران، دانشمندان، مردان، زنان و کودکان… صدایم قطع نشود. لحظه‌ای یادم نرود دشمنی با یزیدیان و فرعونیان، با این حرمله‌ها؛ سندِ افتخار ماست. یادم نرود این سوگ آمده بزرگم کند؛ تا قدم برسد به دیدنِ رویِ خورشید. نباید دل‌تنگی و تنگیِ هوایِ این دنیا؛ از یادم ببرد در نزدیکیِ طلوع خورشید؛ ستاره‌ها یکی‌ یکی می‌روند به استقبالِ طلوع… که حساب‌هایِ صاف‌نشده داریم با حرامزاده‌هایِ تاریکی! آمدیم به بدرقه‌تان ستاره‌ها. به سمتِ بهشت. آمدیم بگوییم سلامِ ما را برسانید به آن کهکشانی که در بهشت منتظرتان‌اند. به حاج‌قاسم، سید ابراهیم، سیدحسن، سیدهاشم، به همه! چقدر جمع‌تان جمع است! و ما آمدیم پیمانِ هزارباره ببندیم در این راه، با شما، با سیدمان که خدا از عمرِ من بکاهد و به عمرِ او بیفزاید. تا ظهورِ حضرتِ خورشید؛ که جانِ عالَم به فدایش! او که بر فرازِ قلهٔ موعودِ ایستاده... - ۴ دقیقه از قیامتی که امروز به‌پا شد…

وقتی کاروانِ شهدا راه افتاد، کنارِ یکی از ماشین‌ها صدای مردم به اسمان رفت. از ماشین حملِ پیکرِ کودکان شهید، بالای تابوت‌ها ستاره و ماه اویزان بود. شبیه به یک گهواره، شبیه تختِ‌خواب بچه‌ها. یکی از شهدا، دخترِ سه‌ساله‌ای بود که حرمله‌‌ها شهیدش کرده بودند. امروز سیلِ جمعیتی برای تشییع‌شان آمده بودند؛ روضه می‌خواندند، سینه می‌زدند، مادرها لالایی می‌خواندند، قیامتی بود. چه صحنه‌هایی، چه لحظه‌هایی. با دیدنِ تصویرِ هر شهید روی تابوت؛ روضه‌ها فرق می‌کرد، فرماندهان خودشان روضهٔ علمدار طلب می‌کردند انگار، ناخوداگاه هرکسی زیرلب روضه می‌خواند. دانشمندان، زنان، مردان، هرکدام یک‌جور. اما تابوت‌هایِ کوچک… کربلایی بود! کسی نمی‌ترسید، مشت‌ها گره کرده بود و فریادها بلند. هیهات‌ منّ‌الذّله… این حماسه‌ها را غیرت‌ها در آغوش می‌کشند. «این روضه‌ها،گریه‌ها، آدم‌ساز است.» آقا روح‌الله می‌گفت. به شب که می‌رسیم روضه‌ها عیان‌ می‌شود، شبِ سوم محرم است، دخترِ سه‌ساله… روضه… محرم… کربلا… از حالا همه‌چیز فرق می‌کند… حقیقت این است که عاشورا هنوز به شب نرسیده‌، حرمله‌ها را، یزیدیان را امروز اگر نشناسی، فردا دیر است… قربانِ خودت، خانواده‌ت، یاران‌ت حسین‌جان… قربانِ بودنت حسین‌جان… آن مَرد، آن عارف‌بالله‌ درست می‌گفت. «ما ملتِ امام‌ حسینیم…»

حتی لفظِ «انقلاب» که از دهنِ اینا خیلی گنده‌تره؛ اون هیچی. نهایتاً با بزرگواری و سعهٔ‌صدرِ جمهوری‌‌اسلامی دارن تخلیهٔ هیجان می‌کنن. اما اینو بدونید که هرکسی کوچکترین همراهی با فراخوان‌های آبکی این عقب‌موندهٔ مزدورِ موساد بکنه، چه استوری، چه شعار پشتِ پنجرهٔ تاریک، چه کفِ خیابون، تو خونِ تک‌تکِ اون هزار نفر ایرانی که در حملهٔ اسرائیل خون‌شون ریخته شد شریکه. در تمامِ جنایات و حملات تروریستیِ بعدی هم شریکه. خیلی‌ از جاسوس‌های موساد که از خاکِ ایران پهپاد بلند می‌کردن زن و بچهٔ مردم رو می‌کُشتن جلو چشمِ خودتون بودن! همینایی که با سلاح سرد و گرم مامور می‌کُشن و اموال شما رو تخریب می‌کنن؛ بیخودی دنبالِ غریبه نگردید. دارن عادتتون می‌دن به «خیانت» و «وطن‌فروشی» و بی‌خبرید.

بخشی از اقداماتِ این تروریست‌های منافق که بلاگرها و سلبریتی‌ها به نام «معترض» به شما قالب می‌کنن؛ آتش زدن خودروهای مردم، آتش زدن مسجد، تخریب اموال، اتش زدنِ بانک، قتل و خونریزی، و نهایتاً ایجاد جنگِ شهری برای آماده‌سازی حملهٔ نظامی! اینا به سپاه و بسیج می‌گفتن داعشی؟ روی داعش رو سفید کردید شما تروریست‌های بی‌وجود… کور خوندید اگه فکر کردید ایران سوریه می‌شه! نقشه‌تون همینه؛ اما کور خوندید…

دردشون اقتصاده؟ مسجد آتیش می‌زنن. دردشون اقتصاده؟ بانک آتیش می‌زنن. دردشون اقتصاده؟ آدم می‌کُشن. دردشون اقتصاده؟ خودروی شخصی مردم رو آتیش می‌زنن. دردشون اقتصاده؟ مواد می‌کشن تا راحت‌تر مامور تیکه‌پاره کنن. دردشون اقتصاده؟ پرچم کشور آتیش می‌زنن. دردشون اقتصاده؟ عربده می‌زنن. دردشون اقتصاده؟ روی داعش رو سفید می‌کنن. باز بگو این جماعت تروریست «معترض»‌ان! این‌روزها دور و بر خودتون رو دقیق‌تر نگاه کنید…

وحید بهشتی فعالین اپوزیسیون در مصاحبه با یه شبکهٔ عبری می‌گه: «می‌دونم که مامورانِ موساد در اعتراضات ایران حضور دارن و خودشون بهتر می‌دونن چه کاری انجام بدن. قطعاً کمک نظامی در این‌روزها لازمه!» پ.ن: اره بی‌شرف. می‌دونیم حضور دارن. همونایی که زمانِ جنگ ۱۲ روزه از داخل ایران پهپاد بلند می‌کردن و زن و بچهٔ مردم رو می‌کُشتن؛ الانم سلاح و چاقو و سنگ به دست مطالبه و امنیتِ مردم رو قربونیِ توحش خودشون می‌کنن و نقابِ «معترض» می‌زنن. آدم می‌کُشن و مسجد و قرآن و خونه و بانک و خیابون آتیش می‌زنن و ماشین و اموال «مردم» رو می‌سوزونن که اربابشون راحت‌تر بمب بریزه سرِ همین ملت… اما «نقاب» می‌زنن که وقتی دستگیر شدن کسی نگه جاسوسِ موساد! بفهمید!

در ماهیتِ صهیونیستی این وحوشِ بی‌بته همین بس که ازبین قبور شهدا، به مزار مطهر سردار شهید رشید حمله کردن! ‌