ما از اولش، یعنی وقتی که در عنفوان کودکی خوب و بد را تشخیص دادیم و قوهٔ ادراکمان کمی کار کرد، وقتی که قد کشیدیم، از آب و گل در آمدیم و جلد خانه و خانواده شدیم و تفاوت‌ها، حساسیت‌ها، تصمیم و رفتار خانواده را در بزرنگاه‌ها را دیدیم و طعم تنهایی چشیدیم و بعدترش، وقتی دل بستیم به خاک روی شانه‌های یک مردی مثل بابا و همراه و همسفرش شدیم، یک چیزی را خوب فهمیدیم:«تمام این مرد، برای منِ فرزند_همسر، نیست!» درد داشت، ولی فهمیدیم. گریه و ناراحتی داشت، ولی فهمیدیم. دلخواه نبود، ولی فهمیدیم. تنهایی داشت، شب بیداری هم، قِصه و غُصه هم، خشم و قهر هم، دلگیری و دلتنگی هم، صبوری هم… ولی فهمیدیم! و این فهمیدن، بزرگ‌ترین امتحان و رنجِ ما بود. هست، هنوز هم! وقتی که اخبار و دلهره در هوای شهر می‌پیچد و پنجره‌ها را که باز می‌کنی، بویِ دلشوره از خاک بلند می‌شود و می‌خورد توی صورتت، وقتی که او خواب ندارد، خوراک ندارد، لباس‌هایش را با عجله می‌پوشد، به صورت هیچ‌کدامتان عمیق نگاه نمی‌کند و قبل از خداحافظی، می‌گوید:«تماس نگیرید، مگر در ضرورت.» و بعد، در را پشت سرش می‌بندد‌ و خانه از غصهٔ نبودنش دق می‌کند… تمام این‌ها می‌شود امتحان هر لحظه! بعد دستت به کاری نمی‌رود. می‌نشینی گوشهٔ خانه. سعی می‌کنی به جایی که آخرین‌بار نشسته نگاه نکنی، دست سمت گوشی‌ات نبری، کتاب‌ نخوانده‌ات را بخوانی و محضِ رضای خدا، فقط یک کلمه از کلمات قطار شده را بفهمی، وقتی که با خودت می‌گویی:«کاش این آخرین نهاری که در خانه خورده نباشد و لااقل یکی مانده به آخری…» و جمله‌ات را تمام نکرده، دلهره را در دیگی که وسطِ دلت قل‌قل می‌کند، هم می‌زنی، وجعلنا می‌خوانی و فوت می‌کنی سمتِ پنجره، در حالی که نمی‌دانی حالا کجای شهر قدم می‌زند‌؟ این یعنی رنجِ زیستنت‌. رنجی که قلبت را آب می‌کند، می‌گَرداندْ توی رگ‌هات‌ و بعد، از چشمِ منتظرت سرریز. تجربهٔ این‌ها در تنهایی، ملالی ندارد که اگر هم دارد، فدایِ یک ثانیه خستگی چشم‌های او. ما بیشترین رنج را زمانی متحمل می‌شویم که او غیر از ما، چشم انتظاران دیگری هم در خانه دارد! وقتی که کسی دلشوره‌اش را به روی دیگری نمی‌آورد و هرکس، به نوبه‌ای تلاش می‌کند جریانِ یک زندگی معمولی را، در این حلقه وصل نگه دارد و با یک خبر، یک حرف، یک احتمال یا ترس، قطعش نکند، همه‌چیز طور دیگری سخت می‌شود. و این‌ها همه، تنها سر سوزنی از رنجِ طاقت‌فرسا و مقدسی‌ست که خانوادهٔ نیروی خدومِ‌ امنیتی، در شب‌های جنگ و آشوب تجربه می‌کنند‌. همسران و مادران و فرزندانی که درد وطن یک‌طور و دلهرهٔ عزیزشان که نمی‌دانند کجاست؟ چه می‌کند؟ تنهاست؟ نشسته؟ ایستاده؟ یا خفته‌ست میان آتش و خون… طور دیگری در همشان‌ می‌کند. بعد از این شب‌ها، هیچ چیزی در خانهٔ ماها شبیه قبلش نمی‌شود. وقتی که نگاه‌هامان به او، به دست‌هایش، به موهاش، به چشمش، به تنش، به گلویش… طور دیگری‌ست. وقتی که با دیدن تصویر و نام هر شهید، یک‌بار اسم و چهرهٔ او را مرور می‌کنیم و می‌میریم در خودمان. وقتی که شب‌ها خواب نداریم و خوابی اگر باشد، بوی بنزین و آتش و خون می‌دهد… وقتی که… سخت است. نوشتن از این موضوع این روزها بلای جانم شده. این دلهره، این ترس، این دلی که دیگر شبیه قبل نمی‌شود… دوست ندارم ماجرا فروکش کند. دوست ندارم فراموش شود. وقتی که همسر یکی از شهدا را می‌بینم که دیگر سمت آشپزخانه و اجاق نمی‌رود و به آتش نگاه نمی‌کند، چون همسرش سوخته! وقتی که پدرِ دوست برادرم روضهٔ اکبر[ع] گوش نمی‌کند چون پسرش… یا وقتی که… از این‌که حالا انقدر‌ مثال دارم توی ذهنم برای نوشتن، آشفته‌ام. حالا که بعضی از چهره‌ها آشناست. حالا که می‌ترسم فیلم‌ها و کلیپ‌ها را نگاه کنم که شاید… شاید تصویر یکی از دوستان باشد. سخت است. این سَروهای خفته به خون، تبر به جان کشیده و سوخته را روزگاری نه خیلی دور نگاهم طور دیگری دیده و حالا در این حال دیدنشان، ظلم است در حق چشم‌هایم‌. و آخ از دل خانواده‌هاشان. ماها که عزیزمان هرچند شاخه شکسته و زخمی و دلگیر از فراقِ رفیق توی خانه نفس می‌کشد و حیات می‌ریزد در دیگی که ممات هم می‌زد، آن‌ها را که می‌بینیم شرمنده می‌شویم. این فکر را دوست ندارم ولی… نمی‌شود آن فکر را نوشت! و بدتر، نمی‌شود گفت. در این چند وقت، سینهٔ ما پر شده از حرف‌هایی باید ناگفته بماند. اشک نشود، حرف نشود، کلمه نشود روی کاغذ… بماند همان‌جا. توی بطن و دهلیز قلب. رسوب کند و ذره ذره جان بگیرد. همین. از حالا، وقتی که نام شهیدی را خواندید یک نفر حسابش نکنید. مثلاً بخوانید، شهید احسان انصاری و خانواده. شهید اسماعیل حلاجی و خانواده. شهید ایلیا علیخانی و خانواده. آیه سعیدی

🎥شهید حججی اغتشاشات اخیر رو بهتر بشناسید 🔹روایتی از شهادت شهید قاسم عزیزی در اغتشاشات اخیر 🔹اول با چاقو به قلب و سینش زدند، بعد سر شهید رو بریدند و بعد آتیشش زدند و آخر سرفقط سر و بخشی از سینه سوخته از پیکر شهید باقی موند... 🔹این تروریست‌ها روی داعش رو سفید کردن @BisimchiMedia

📣📹 روایت یک سنگِ تهرانی! ‌ 🔸 داستان شهادت یک جانباز دفاع مقدس به دست تروریست‌های موساد @jaarchi_tehran

اگر کسی درباره کشته‌سازی سوالی داشت این اعترافات را نشانش بدهید «تروریست دستگیر شده: دعا می‌کردیم تیرهایمان به مردم بخورد» 🇮🇷عضو کانال تحلیلی صمصام اصفهانی بشید 👇🏻👇🏻👇🏻 https://eitaa.com/joinchat/939787458C4c630aeb60

جنایت‌نامهٔ کشوری که پهلوی‌چی‌ها و وطن‌فروش‌های داعش‌مسلک برای «آزادیِ ایران!» دست به دامنش شدند… جنایت‌نامه‌ای پر از آزادیِ امریکایی!

حدود یک ساعت تو چندین مرحله این بسیجی شهید رو همه زدن! با سنگ، با لگد، با قمه! در صورتی که این شهید عزیز داره نفس های آخرش رو میکشه بیشرف ها میان بالای سرش و براش کری میخونن! مظلومیت این هارو باید فریاد زد... 💔 😭 🇮🇷عضو کانال تحلیلی صمصام اصفهانی بشید 👇🏻👇🏻👇🏻 https://eitaa.com/joinchat/939787458C4c630aeb60

♦️۴ کودک وحشت زده خود را به درب خروجی می‌رسانند تا فرار کنند فردی که در تصویر می بینید مستقیم کوکتل مولوتوف را به نیت زدن ۴ کودک دقیقا به سمت سینه ی نفر جلویی پرتاب می‌کند که البته خوشبختانه اصابت نمی کند‼️ @Jarian_com

۲۴۲۷ شهیدِ حملات تروریستی + ۱۰۶۲ شهید جنگ ۱۲ روزه. در تاریخ بنویسید! کودک‌کشانِ اسرائیل و آدم‌کشانِ امریکا بیش از دو برابرِ جنگ ۱۲ روزه از ما جان ستاندند؛ در تاریخ بنویسید وطن‌فروشان و جانیانِ فارسی‌زبان پهلوی، اینترنشنال، بی‌بی‌سی، منافقین، تجزیه‌طلب‌ها عمله‌های داعش‌مسلکشان را به خیابان‌های ایران روانه کردند برای بریدنِ سرها و اتش زدنِ بدن‌ها و کشتن و سلاخی کردنِ سربازان و مدافعان امنیت و امدادگران و کودکان و پرستارها و کسبه‌ها با تبر، قمه، کلت، سلاحِ جنگی و هزاران سلاح سرد و گرم. در تاریخ بنویسید بی‌شرف‌ترین موجودات؛ وطن‌فروشان‌اند. در تاریخ بنویسید عده‌ای برای هزاران جانِ گرامیِ به آسمان رفته در جنگِ ۱۲ روزه هلهله کردند و در روزِ سیزدهم جنگ؛ بیش از دو برابر از ما عزیز گرفتند. در تاریخ بنویسید که بماند! پهلوی‌هایِ آویزانِ اسرائیل و امریکا؛ رذل‌ترین سلسلهٔ تاریخ‌اند. بگویید کتابخانه‌ها و مساجد و قرآن‌ها و مدارس و بیمارستان و خانه و مغازه و پایگاه و پاسگاه را با اهالی‌اش اتش زدند، بگویید این از داعش بدترها، این از مغول ویرانگرترها، این جانیان از خون تغذیه می‌کنند و به این هم قانع نیستند؛ از دشمنانِ متجاوز التماسِ حملهٔ نظامی به وطن می‌کنند! بگویید آن خائنانی که در ۱۲ روز جنگ از داخلِ خاک با پهپاد زن‌ها و بچه‌ها را می‌کشتند؛ در روزِ سیزدهم جنگ با کوکتل و تیزی و سلاحِ جنگی؛ با حمایتِ کامل موساد و امریکا آدم کشتند و نام توحش‌گران سازمان‌یافتهٔ داعشی‌شان را گذاشتند معترض! بگویید تا حقیقت را وارونه نکنند این خون‌خوارها! بگویید خون‌خواهِ فرزندانِ این خاکیم. بگویید به کودک‌کشان و آدم‌خوارانِ غربی و صهیونیستی؛ که در خاکِ خودشان جواب پس خواهند داد! حسابِ وطن‌فروشان و فارسی‌زبانانِ داخلی و خارجی جایِ خود. حیفِ نامِ ایران که به دهان کثیفِ شما جاری شود، دریغا که خاکِ ایران محل جولانِ شما شود، آرزویِ ویرانی این خاکِ مقدس را مثل گذشتگان فراری و مفلوکِ خودتان به گور خواهید برد… شما می‌میرید و خوراکِ مور و ملخ خواهید شد؛ ایران همیشه پابرجاست! زنده‌باد ایران، زنده‌باد جمهوریِ اسلامیِ ایران؛ که دشمنانش شیاطینِ متجاوز به کودکان‌اند و کودک‌کشان‌اند و آدم‌کشان‌اند و جنگ‌افروزترین و وحشی‌ترین‌اند. که دشمنانش، فرعونیان‌اند. زنده‌باد ایران!

این حجم از جنایت و قساوت و رذالت رو در همین مدت دیدید؟ حالا شاید بهتر بفهمید چرا مردم پهلوی رو در سالِ ۵۷ طیِ یک انقلابِ مردمیِ الهی بیرون کردند. این خاندانِ فاسدِ بی‌ریشه از این مردم کینه دارند؛ دقیقا به سیاقِ پدرخواندهٔ جنایتکارِ صهیونی-امریکاییشون.

‌2000+400+20+7نفر کشتید البته از آن 20000 نفری که برنامه ریخته بودید بکشید!

⭕️ برای حفظ سلامتی رهبر انقلاب چه کاری از ما ساخته است؟ ✊ نخست این نکته روشن است که ملت ایران از تهدیدهای توخالی این مردک آمریکایی علیه وجود شریف حضرت آقا، نه دل‌نگران می‌شود و نه دچار هراس. این لفاظی‌ها و یاوه‌گویی‌ها بیش از هر چیز، برآمده از ترس و اضطراب درونی خود اوست؛ همان حالتی که در ادبیات سیاسی به آن «فرار رو به جلو» می‌گویند. شخصیتی عقده‌مند، گرفتار خودکم‌بینی مزمن، که می‌کوشد با هر دستاویزی خود را در صدر اخبار نگه دارد. 🌹 از سوی دیگر، رهبر ما همان کسی است که از دهه شصت تا امروز، صریح و استوار گفته و بارها تکرار کرده است: «من در پیشاپیش ملت، آماده‌ی شهادتم.» دشمن، خوارتر و زبون‌تر از آن است که بتواند کمترین آسیبی به مقتدای ما وارد کند؛ چرا که خود نیز به‌خوبی می‌داند تعرض به او، بهای سنگینی دارد و ما همه دنیایش را به آتش خواهیم کشید. ⁉️ اما پرسش اصلی این است: ما در این شرایط چه باید بکنیم؟ مسئولان امر، بی‌تردید به وظیفه‌ی قانونی و امنیتی خود عمل خواهند کرد. وظیفه‌ی ما مردم چیست؟ 🤲 بی‌گمان، دعا، توسل و تضرع به درگاه خدای متعال، همواره از مؤثرترین و مطلوب‌ترین راه‌ها بوده و هست. دوستانی که این کمترین را می‌شناسند، آگاه‌اند که اساساً خود را اهل توصیه و سفارش به دیگران نمی‌دانم و از ورود به این فضاها پرهیز داشته‌ام؛ چراکه صادقانه و بی‌تعارف، خویش را در چنین جایگاهی نمی‌بینم. افزون بر این، دلایل دیگری نیز برای این احتیاط داشته‌ام که مجال بیان آن نیست. با این حال، بزرگوار ارجمندی، که به جهت ملاحظاتی از ذکر نام ایشان معذورم ـ به اینجانب سفارش کردند که برای حفظ، سلامت و صیانت وجود شریف حضرت آقا، اعمالی عبادی انجام شود و تأکید داشتند که این توصیه‌ها به اهل ایمان منتقل گردد تا هر کس به قدر وسع و توفیق خود، به آن‌ها عمل کند. 🔺 از آنجا که این سفارش‌ها به‌صورت امانتی به اینجانب سپرده شد، وظیفه دانستم بدون هیچ دخل و تصرفی، صرفاً در مقام ناقل و حامل پیام، عین آن‌ها را به محضر شما بزرگواران تقدیم کنم. بدیهی است اثر و برکت این اعمال، نه به ناقل، بلکه به نیت خالص، مداومت و توکل بر خدای متعال وابسته است. توصیه‌های مورد تأکید: ✨ ۱. قرائت آیةالکرسی روزی چهل مرتبه آیةالکرسی به نیت حفظ حضرت آقا قرائت شود. اگر امکان تکرار بیشتر وجود داشت، بسیار نیکوست؛ به‌گونه‌ای که چند نوبت «چهل‌تایی» خوانده شود. گفتن یک‌بار «أعوذُ باللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم» در ابتدای قرائت کافی است. ✨ ۲. قرائت سوره مبارکه «حِجر» هر فرد، یک‌بار این سوره را به نیت حفظ خود و یک‌بار نیز به نیت حفظ حضرت آقا قرائت کند. البته حتی یک‌بار خواندن نیز کفایت می‌کند و به اذن الهی، بسیار مؤثر است. ✨ ۳. دعای امیرالمؤمنین علیه‌السلام در لیلةالمبیت دعایی که در مفاتیح‌الجنان آمده و با این عبارت آغاز می‌شود: «أَصْبَحْتُ اللّهُمَّ مُعْتَصِماً بِذِمَامِکَ الْمَنِیعِ…» این دعا صبح و شب قرائت شود، در حالی که مقدار اندکی تربت حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام در مشت گرفته شده باشد. در شب‌ها به جای «أَصْبَحْتُ» گفته شود: «أَمْسَیْتُ اللّهُمَّ مُعْتَصِماً بِذِمَامِکَ الْمَنِیعِ…» این دعا هم به نیت حفظ خود و هم به نیت حفظ حضرت آقا خوانده شود. ✨ ۴. دعای «إلهی عَظُمَ البلاء» و دعای روز دوشنبه دعای شریف «إلهی عَظُمَ البلاء» دست‌کم روزی دو بار قرائت گردد. همچنین دعای روز دوشنبه که با این عبارت آغاز می‌شود: «الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِی لَمْ یُشْهِدْ أَحَداً حِینَ فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ…» روزی یک‌بار خوانده شود. هر دو دعا در مفاتیح‌الجنان ذکر شده و برای حفظ و صیانت، بر مداومت روزانه بر آن‌ها سفارش شده است. 🙏 این بود آنچه وظیفه‌ی ابلاغ آن را بر عهده داشتم. التماس دعا ✍ میثم مطیعی صفحه رسمی حاج میثم مطیعی در فارس من: 🌐 https://farsnews.ir/meysammotiee ✅ @MeysamMotiee