اراده‌ی من در مقابل قهوه عراقی🚮

خطاب به ماهِ مشایه: یااااا اظهررر‌ الجمییل.

‌شبای مشایه خیلی سوپرایزینگه‌. در حینی که سرت پایینه و داری مسیر رو می‌ری و سعی می‌کنی به معنویت راه فکر کنی، یهویی یه نفر می‌کشدت‌ کنار و به موزیانه ترین شکل ممکن یه ساندویچ کباب‌ترکی می‌ده دستت:)

سلام کباب‌ترکی. می‌دونم قراره حالمو‌ بهتر کنی. زودتر عزیزم زودتر.

دیت فقط اونجا که سر عمودای‌ رند قرار می‌ذاریم.

شب بیداری. هندزفری. مداحی. جاده. خانومم. و خوردنی‌های خوشمزه‌ی لایتناهی. واقعا شبای‌ مشایه در بالاترین سطح کیفی زندگیم‌ هستم.

مشایه اینجوریه که بهت قهوه می‌دن و جلوتر دوغ.

ینی خنثی سازی اثر قهوه، در کسری از ثانیه.

من، تو مسیر هروقت چشمم‌ به تمثال میوفته🫴🏻:

کی دیده چهره انقدر سزاوار؟ خداوار؟

۸ ساعت بی‌وقفه راه اومدیم و الان از خستگی گِلِ لگد شده را می‌مانم.

‌هم‌اکنون نیز مکانی برای استراحت پیدا کردم که به‌سان قبر تنگه و چنان ریسکی دراز کشیدم، هر لحظه ممکنه پای یکی وارد کبدم بشه.