آقای‌اباعبدالله‌جان؛ رو به روی ضریحِ تو، به قول عباس معروفی: من در هر پلکی، یک‌بار دیدنت را می‌بازم.

یکم تو کربلا معطل شدیم، برو بیای اضافه‌تر داشتیم و از خستگی و گرما رمق به این تن نیس. علی‌ایُّهاالحال، من بمیرم برای خواهرت‌.

عاشق اینم که از پایینِ پا وارد بشم و سلام بدم: - السلام علیک یا ابا علي‌اکبر...

بأَبِي أَنْت وَ أُمِّي وَ أَهْلِي وَ قلبي و مَالِي و دمي وَ أُسْرَتِي و أولادي و ممبری و روحي لك الفدا. اباعبدالله‌جان.

یا امام‌زمان؛ کاش می‌شد همیشه تو همین نقطه برات دعا کنم.

ولی برنده‌ترین ترکیب تا ابد چای و دهینه.

وقت سحر، حرم مطهر اباعبدالله‌جان، 2987 عدد، ذکرِ شریفِ « یاحسین » به نیت یک یک اعضای کانال گفته شد.

حالا هی شما منو ³k نکنید. کی ضرر می‌کنه؟

توی موکب، زیر آفتاب خوابیدم و با اینکه کولر روشنه همچنان داغی هوا اجازه نفس کشیدن نمی‌ده. بمیرم برای بدنت..

هربار که تاول‌های پامو نگاه می‌کنم یا بین راه دردش‌ رو حس می‌کنم، خنده خوبی میاد رو لبم. هرکی هم می‌گه بیا برات دارو بزنم خوب بشه، نمی‌ذارم. اینا علائم عاشقی بود دیگه. مگه نه؟..

آن‌چنان جای گرفتی تو به چشم و دل من که به خوبان دو عالم نظری نیست مرا. ابوفاضل.

گر گویَمَت که ماهی، ماه چنین نباشد. تو خوشگلتری‌ ابوفاضل.