وارد صحن امام‌حسن می‌شم و چنان جمعیتی‌ توی صحن حاضره که دل آب می‌شه از غصه‌ی بقیع.

پیامبر؛ حسین مني و انا من‌ حسین. امام‌حسن؛ لا یوم کیومک‌ یا اباعبدالله. امام‌رضا؛ يا ابن شَبِيب إِن كُنتَ باكياً لِشَيء فَابكِ لِلحُسَينِ. بله، مراسم متعلقِ به وجود نازنینِ هر معصومی که باشد، چنان‌ است که غم تو تازه می‌شود. ای اندوه مقدس اباعبدالله‌‌‌جان.

#امام‌رضاجان! این دم آخری بزار بگم که درسته‌ خیلی پر زحمتیم‌ اما: «ما را به نفس‌های تو بخشیده خداوند، ما را به سرِ سفره‌ی غیری نَنشانی، نَنشانی‌، نَنشانی». آمین.

غم.

اباعبدالله‌جان؛ ما دست از صدا زدن تو نمی‌کشیم، حتی بدت بیایَد اگر از صدای ما روزی که دوستان همه با ما غریبه‌اند، تنها امیدِ ما تویی.. ای آشنای ما. ما کم گذاشتیم برای عزای تو، اما نشد که تو کم بگذاری، برای ما.

- یه شب‌جمعه دور از کربلای دیگه²..

خداحافظ ماهی که مارو رسوندی به شاه‌.

تا سال بعد کی زنده کی مرده حسین، تنگ می‌شه این دلم برا محرمت..

من را در رنج صعود شریک کن. دوست ندارم فقط در کوهپایه بنشینم و صعود تو را تماشا کنم. - نخل‌ونارنج..📚¹

بزرگسالی بسیار چیز دوست‌نداشتنی‌ای است.

این‌روزا خیلی «کار همه‌رو راه انداختی..کار منم راه بنداز» هستم.

به همون اندازه که یه سیگاری حین بهم‌ریختگی و کلافگی سیگار می‌کشه من چای می‌خورم. شاید حتی بیشتر.