. شده معلم از کنار صندلیت رد شه، و تو بی‌اختیار دستتو بذاری روی برگه؟😢 نه چون چیزی نتونستی بنویسی؛ فقط چون دلت نمی‌خواست خطتو ببینه💔 .

. یا شده بخوای جزوه ات رو بدی به دوستت ولی بعدش بگی: «صبر کن خودم برات می‌خونم»😅 چون مطمئن نیستی اون بتونه بخونه چی نوشتی؟😢 آره… خیلی‌هامون این لحظه‌ها روتجربه کردیم نه از روی تنبلی، انگار که همیشه عجله داشتیم برای پر کردن برگه 📝 نه برای ساختن یه نوشته‌ی قشنگ…💔 .

. یه روز وسط کلاس، جزوه رو باز می‌کنی...📒 چیزی که خودت نوشتی رو نمی‌تونی بخونی😔 معلم داره درس رو توضیح میده هم‌کلاسیت با یه خودکار رنگی داره جزوه مینویسه✍ جزوه‌ اش مثل کتاب چاپی مرتبه📕 تو اما، فقط سعی می‌کنی وانمود کنی همه‌چی خوبه...🥺💔 .

. اما ته دلت یه صدای آروم میگه: «اگه فقط یه‌کم بهتر می‌نوشتم، الان نصف وقتم نمی‌رفت به حدس زدن کلمات خودم.»💔 هیچ‌کس چیزی نمی‌گه، ولی تو می‌فهمی وقتشه یه کاری بکنی. نه برای نمره، نه برای دیگران... فقط برای اینکه راحت‌تر یاد بگیری.✨✌️ و نوشتن،برات بشه یه تکیه‌گاه و حاشیه امن، نه یه خجالت.😍

. حالا فکر کن جزوه ات رو اینطوری نوشته باشی...❤️ طوری که معلم وقتی جزوه هات رو ببینه بگه: «بچه‌ها، هر کسی این جزوه رو داشته باشه نصف راهو رفته.»😍✌️ .

‌. دیگه لازم نیست با نگرانی بگی: "می‌خواین براتون بخونم؟"😢 دیگه نمی‌خواد دستتو بذاری روی نوشته هات…🤦‍♀ جزوه‌ ات،خودش احترام می‌گیره، چون با دقت نوشته شده؛ با خطی که شایسته‌ی دیده شدنه.✌️😍 .

🖇 شده تا حالا وسط یه مسیر... مثلاً جاده‌ خاکی، یا یه راه پر ازدحام، یه چیزی تو دلت بجنبه؟🥺 یه احساسِ عجیب... که دلت بخواد کاری بکنی. یه کاری کوچیک، اما از جنس عشق؟!❤️‍🩹 نه برای دیده شدن، نه برای تشکرفقط چون دلت گفته...🧡 .

. مثلاً وقتی زائرای اربعین رو می‌بینی... اونایی که خسته‌ ان اما چشمشون برق داره🥺 کف پاهاشون تاول زده، ولی لب‌هاشون ذاکر حسینِ🫀 اون‌وقت یه چیزی تو دلت می‌لرزه یه حس گرم، یه اشتیاق ناب... انگار دلت می‌خواد بی‌هیچ توقعی، فقط یه کاری بکنی براشون...✍ .

. فکر‌ می‌کنید اینا چی باشن؟!🥺🫀 کاغذهایی که هر خطشون با عشق نوشته شده و میرن که مهمون دستای زوّار امام حسین جانمون بشن...❤️‍🩹 .

. فکر کن اربعین رسیده…💔 دستت روی کاغذ، دلت پیش راه نجف تا کربلا🥺 داری با خط خودت برای زائرا می‌نویسی: «السلام علیک یا اباعبدالله… به نیابت از دلم، این یادگاری رو به تو می‌سپارم…»❤️‍🩹 چه حس خوبیه وقتی یکی این نوشته رو توی جیبش می‌ذاره و با خودش می‌بره بین‌الحرمین✨ و تو، با یه دل ساده و یه خط زیبا، شدی سهمی از این راه عشق…🖋️✨ .

نوشتن برای زوّار، فقط نوشتن نیست… یه جور نذر کردنه… یه جور تلفیق عشق و واژه‌🥺✨ فکر کن با خط خودت بنویسی: «دعایم کن، اگر گذرت به بین‌الحرمین افتاد…»🫀 و یه زائر، بی‌نام و نشون، این کاغذ رو ببره تا خود حرم مولا❤️ شاید دعاش، دری رو توی زندگیت باز کنه که با هیچ کلیدی باز نمی‌شد…🧡 اگه دلت خواست یه روز، تو هم این حس رو تجربه کنی، این مسیر با یه قلم ساده شروع می‌شه…✍ .