چای داغی که دلم بود! به دستت دادم؛ آنقدر سرد شدم از دهنت افتادم.

چای را که آوردی خودت هم بنشین من چای را؛ قند پهلو دوست دارم!

شود آیا که فراموش کنم چشم تو را که مرا دید و ربود و گذر کرد چو باد دست در دست خیالت به بیابان بروم تا به آتش بکشانم لب خاموش تو را موج وهم است و جنون من و دریای عذاب و سرابی که مرا برد به این دِیر خراب حال دیوانگی من بنگر، هیچ مگو بشنو نغمه دیوان پریشان می‌روم تا که فراموش کنم چشم تو را می‌روم تا که در آغوش کشم یاد تو را و هوای هوس وصل تو را، خواب تو را و نگاهت که جهان است و جهان در نگهت. ـ‌ علی‌رضا‌قربانی،همایون‌شجریان