درونش پر از زخم های باز بود،پر از حسرت، پر از کار های نکرده و افکاری شلوغ...
اما در پس ذهنش نور کمرنگی میتابید.
مانند قلبی که داشت میمرد
مانند ضربانی که کند میشد
مانند چراغی خراب و بدرد نخور که نورش کمرنگ میشد.
اما با قلبی مرده ، با همان ضربان های کند و با همان نور کم سر میکرد.
زندگی اش را میگویم...
و قسمت جالب اش انجا بود هیچکس متوجه او نشد؛هیچکس نفهمید که فقط لب هایش میخندند گاها قهقهه میزنند.
کسی چشم هایش را ندید...
لطفا مشکل دارین لفت بدین بی رو دربایستی من حوصله بحث کردن با کسی و خرد کردن اعصاب خودمم ندارم
اصلا بیاین چیزایی که ناراحتتمون میکنه رو نادیده بگیریم
به راحتی
