تهران یه کنسرت ارکست آثار هایائو میزاکی گذاشته. خیلی به پوسترش نگاه کردم. ولی خب هعی.

_چای میخوری ؟ +نه یه بطری ویسکی میخام- _چی گفتی ؟ +هیچی گفتم اره چای میخورم.

-

دیگه نمیتونم تهران ببینمت! درواقع شخص دومی توی ذهنم نیست، یعنی هر وقت اینو میدیدم با تمام وجودم حس میکردم خودم به خودم داره میگه ... و خب نشد. *به هرحال فکر کنم هنوزم ویدیوی مورد علاقم تو گوشیمه.

کاش حداقل وقتی میخوابیدم یکم ارامش میداشتم کابوس پشت کابوس ...

یه کابوسایی میبینم با کیفیت عالی فیلمبرداری عالی تر با یه داستان واقعا قوی و اثر گذار‌.

نشسته ام. نگاه میکنم .

شناسایی جفت صندلی های مشکوک به کفتران عاشق .

خیلی فرق بود بین اون چیزی ک بودم و اون چیزی که میخاستم باشم و اون چیزی که باید میبودم.

امروز کتاب قلب ضعیف و بوبوک رو شروع کردم.

ساعت ۱ و نیم شبه و هنوز دارم نگاه میکنم.

+میگذره درس میشه مگه نه؟ _اره بابا! (من هروقت یادم میوفته دوباره :)