هیچ کس و هیچ چیزی،هیچ وقت،مثل الگوریتم اکسپلور اینستام منو نشناخته و درک نکرده.

من اینو امروز دیدم و تیکه ی موسیقی هاول رو که دیدم گریه کردم ممنون .

اغراق میکنم ولی خب حالا

یک پاراگراف فونتیک نویسی باعث شد الگورتیم ذهنیم دچار خدشه بشه .

شبیه به حیوانات نجیبِ خرچنگ و غورباقه شده.

دست خط انگلیسیم اونقدم بد نیست اخه.

یه جمعه ی سردِ تاریک شاید پاییز شایدم زمستون و هوا بارونیه و صدای بارون و سکوت شبو کامل میشنوی. منظورم صدای ماشینایی ان که از توی چاله های اب رد میشن.

ولی این زندگی تنها چیزیه که داری.

به یه سکوت نیاز دارم، مثل سکوتِ رفتن تو عمقِ استخر.سکوتِ زیر آب.

همینجوری یه جا نشسته بودم داشتم ابجوش عسل میخوردم و به همه چیز فکر میکردم،تلویزیون روشن بود و شروع کرد راجب یه چیزی حرف بزنه و یهو ذهنم رفت یه جاایی که باعث شد یه پازلی از یه موضوعی تو ذهنم درست بشه که هنوز تو شوکم از رندوم بودنش.

لطفاا برای مامانم دعا کنید.

ممنونم بچه ها الحمدلله بهترن :"