مثلا فرد تروماهای سختی رو گذرونده و یه شخصیت شاد و موفق داخل ذهنش ساخته و یدفعه میفهمه شخصیت فرعیه و به پوچی میرسه
درمان قطعی هم نداره کلا ۱ درصد از افراد جامعه دچارش میشن ولی خب نوشتن خاطرات تاثیر داره( این افراد معمولا دچار فراموشی های مختلفی هم میشن) تا شکاف حافظه پر بشه روانشناسا هم درمان سریع ندارن و میان تدریجی سعی میکنن با درمان تروما، حمایت از بیمار یا مصرف دارو شخصیت ها رو مدیریت و یکپارچه کنن تا فرد بتونه کارای روزمره اش رو انجام بده و تغییراتش کمتر شه
