یه سوژه هایی از استادای ماز دارم که اصن روده بر میشین

عه نه نفیسه جون هستن یه نفر دیگه رفته بود ببخشید

نمیدونم درسته بفرستمشون یا بهشون بخندم یا نه

بچه‌هاجون شاید تنها کاری که این روز‌ها ازمون برمیاد اینه که حتی یک لحظه‌هم حرف زدن از غزه و فلسطین رو متوقف نکنیم. مدام ازشون حمایت کنیم. حتی اگر کسایی که صدامون رو میشنون پنج نفر باشن. کار دیگه‌ای که میشه کرد، کمک نقدیه، به مراکزی که میدونید این پول‌هارو به دست مردم فلسطین میرسونن و مطمئنن کمک نقدی کنید. و یه کار دیگه‌ای که شاید به اندازه‌یِ دوتای قبلی بهش توجه نمیشه ولی از اون دوتا مهم تره، دعاست بچه‌ها. هر جایی هر لحظه‌ای که فکر میکنید میخواید برای خودتون یا اطرافیانتون دعا کنید یادتون نره یه آدم‌هایی الان خیلی محتاج تر هستن به دعا. اگر ما نمیتونیم پاشیم بریم کمکشون، میتونیم از خدا بخواییم بهشون کمک برسونه، بهشون صبر بده، دشمنانشون رو نابود کنه و از این وضعیت نجاتشون بده.. تا میتونید براشون دعا کنید. ما الان یه جایی از تاریخ ایستادیم که فکر میکنم حتی برای کم غصه خوردن‌هم باید یه روزی جواب بدیم :))))

برای کم غصه خوردن

حالم از با آژانس اومدن بهم میخوره دیگه

بعدش فک کردم کاش با بهار اینا اومده بودم خونه البته راهشون دور میشد

کلا بهار و باباش که مشاورم هست به آدم حس آرامش میدن و آدمای خوبین

توی اردو هم اونشب که بچه ها همه دور هم جمع بودیم و حس بدی داشتم بهار تنها کسی بود که باهام یکم حرف زد و کلا تو اردو وایب آرامش میداد البته خیلیا حرف زدن ولی من اینو یادم مونده بود

دلم میخواد منم همچین آدمی بشم

تو کلاس یه دختره بود که رفته بود کنکور اردیبهشتو داده بود واقعا تجربه عجیبیه ولی ترس آدمو از کنکور کم میکنه

مختار میبینم و باز به کیان افتخار میکنم