از سری یادگاری های نازنین تو کتاب زمینم

شعر حفظ کردن واقعا کار خفنیه

قدری که فامیل و اطرافیان نسبت به زندگی من کنجکاون و مشتاقن من خودم نیستم

قبلا آدما همو میدیدن حالت رو میپرسیدن الان اینجورین درس میخونی کلاس میری کلاس چندمی اه کنکور داری وای تو فلان میشی بهمان میشی کاش میتونستم بهشون بگم به تو چه اصلا وا

بمباران سوال

حالا وایسا بعد کنکور اون موقع اوجشه

این وجه از بزرگسالی متعجبم می‌کنه: اینکه دیگه درست شدن خیلی چیزها رو خودم نمی‌خوام، اینکه بعضی چیزها اون‌قدر که باید برام مهم نیستن و حتی اینکه دلم نمی‌خواد برای یه‌سری چیزها تلاش کنم.

هنوز نتونستم این مدلی بشم ولی حتما به نفعه که برای یه سری چیزای بیخود غصه نخوریم

امروز یکی ازم پرسید دانشجویی؟ و من برگام ریخت

چجوری بعضیا میتونن هر بار که پیام میدی بهشون دقیقا یجور و بسیار غیرصمیمی جواب بدن ؟

دلم خواست اون چتو کامل پاک کنم

چرا همسایه این موقع تو حیاطته؟ اه