ما همیشه میخوایم سلامت روان رو از سلامت جسم تفکیک کنیم.
انگار نه انگار این دو در یک حلقه بازخوردی مداوم رو هم تاثیر می گذارند!...
گاهی تو باید درد و رنج زیادی رو تحمل کنی
تا بتونی راهی که به نظرت بهتره رو بری :)
گاهی اوقات وقتی آدمها تغییر میکنن و ما دیگه نتونیم در کنار اونها رشد کنیم، ممکنه بهترین کار این باشه که از اونها فاصله بگیریم. این برای رشد خودمون و حفظ آرامش درونیمون ضروریه...
در چشمان کسی که تو رو نمیبینه
بالارفتن، رشد کردن یا تغییر تو اهمیتی نداره
چون در نهایت تلاش و پیشرفت تو دیده نمیشه
و ارزشی که باید رو براش قائل نخواهد شد...
به جای جلب توجه برای ِچنین کسی
آدم مناسبتری رو پیدا کن که با حال خوب تو
چشمان اون هم لبخند بزنه…