یادآوری ِامروز :
- تو مسئول اون ورژنی از خودت که آدما توی ذهنشون ازت میسازن، نیستی! :) 🌿
[
از یکجایی به بعد میفهمی که "پذیرش" مهمترین چیزه. پذیرش غمها، پذیرش از دست دادنها، پذیرش تنهایی، پذیرش واقعیتهایی که نمیشه تغییرشون داد و درنهایت،پذیرش همون چیزی که خودت هستی و آدمای اطرافت هستند...🤍 ]
من میتوانم به خودم تجمل مطرود بودن را روا بدارم هرچند که هرگز مطرود نیستم، فقط جسماً تنها هستم تا بتوانم در تنهاییای بسر ببرم که ساکنانش اندیشهها هستند، چونکه من یک آدم بیکله ازلی ابدی هستم و انگار که ازل و ابد از آدمهایی مثل من چندان بدشان نمیآید.
عجیبترین حس اونجاییه که پیش خودت فکرمیکنی "چقدر دلم واسه این لحظه تنگ میشه" درحالی که هنوز تموم نشده.