یه‌جایی پونه مقیمی توی کتابش خیلی قشنگ میاد میگه که : [ از انسان بودنمان نترسیم، از ناکامل بودن نترسیم، از نقص داشتن از نیاز داشتن و برآورده نشدن نیاز، از نرسیدن و نداشتن، از ناراضی بودن و ناتمام ماندن و "راحت بودن" ؛ راحت بودن با تمام آنچه نداشتیم و نداریم. انسان بودن اتفاق بزرگی نیست، اما راحت بودن با "انسان بودنمان" اتفاق بزرگی‌است. "ما همه ناکاملیم" ..🌱 ]

-

که آدمیزاد قوی تر از رنج‌هاست

؛

همه ی آدما یه کتاب چاپ نشده تو قلب‌شون دارن به نام «حرفایی که هیچوقت نزدم» ..

به قول ِنیما یوشیج : «باید از هرخیال، امیدی جست... هراُمیدی، خیال بود نخست!

‏اصلیه همونیه که همه رو با اون مقایسه میکنی.

دل به دل راه ندارد که اگر داشت، دلت لحظه ای یادِ من و این‌همه دلتنگی بود

شب‌های هجر را گذراندیم و زنده‌ایم ما را به سخت جانیِ خود این گمان نبود

پسرا میگن ماهی ۲۰۰-۳۰۰ میلیون حقوق می‌گیرن ولی شبا که می‌رسن خونه شام ندارن بخورن بمیرم الهی

عکاسیم: )

[ آرامش اصلی اونجاست که میفهمی هرچیزی نیاز به واکنش تو نداره! یعنی اصلا لزومی نداره به هرکسی راجع به هرچیزی توضیح بدی؛ به قول استاد مهران مدیری: "توضیح دادن اضافه نشونهٔ ضعفه..." ]

[

گاهی به قلبت اجازه بده شکسته بماند، شاید از لای همان ترک‌ها، نور تازه‌ای به درونت تابید .. :))🪞

]