یک آدم سالم از نظر ِروانی، هم رنج رو تجربه میکنه، هم گاهی غمگین و دلسرد میشه و هم اینکه همیشه خوشحال نیست!چون این آدم یاد گرفته که به احساس ِخودش به همون شکلی که هست احترام بذاره و درک بهتریاز شرایطی که در اون قرار گرفته پیدا کنه :))
[ این یه حقیقته که شانس دوباره دادن به آدم اشتباه، چیزی نیست جز ظلم مجدد در حق خودت...]
- با دلتنگیهایت مهربان باش؛ شاید آرام بگیرند، به رسم تمام چیزهایی که وقتی با آنها مهربان بودی، آرام شدند و رفتند...
یادت باشه، تو نمیتونی رفتار دیگران رو کنترل کنی، ولی میتونی انتخاب کنی چه واکنشی نشون بدی.🤍
[ به خودت افتخار کن به خاطر تمام اون سختی هایی که پشتسر گذاشتی و رنج هایی که تحمل کردی در حالی که چشمات پر از اشک بود و اطرافیانت فکر میکردن که چقدر حالت خوبه و نرمالی، با اینکه تو داشتی سخت ترین روزای زندگیتو تنهایی میگذروندی... :)) ]
- من تماشای تو میکردم و غافل بودم کز تماشایتو خلقی بهتماشای منند...
گاهی مجبوری انتخاب کنی ؛
بین رنجی که از تغییرکردن باید بکشی، یا رنجی که از ادامه دادن به وضع فعلیت باید تحمل کنی . .
یهجا اپرا وینفری خیلی قشنگ میگه :
[ باید بتوانید حدومَرز تعیین کنید؛ در غیر این صورت باقی دنیا به شما خواهد گفت که چه کسی هستید و چه کاری باید انجام دهید. . ]