این تیکه از کتاب ١٩٨۴ از جورج اورول رو خیلی دوست داشتم که میگه:
[من کسی که دوستش داشتم را رها کردم، اتفاقا آدم ساختن و ادامه دادن هستم؛ اما اگر قرار باشد همیشه در حال تلاش کردن برای این باشم که بگویم" من وجود دارم" ترجیح میدهم فراموش شوم..!]
[ می دانم اگر قضاوت نادرستی در مورد کسی بکنم، دنیا تمام تلاشش را میکند تا مرا در شرایط او قرار دهد، تا به من ثابت کند در تاریکی همه ی ما شبیه یکدیگریم... ]
- داستایوفسکی
[ بعضیوَقتا بیشترین محبتی که میتونی در حق ِیکنفر بکنی، اینه که اجازه بدی دَرد بکشه... ]