#ابزار_ادیت #کاربردی #پرده_سبز @Content_Toolbox

‌📖🕊داستان راستان 🕊📖 نیکی و بدی به خود انسان بازمی‌گردد سعدی شیرازی نقل میکند: روزی با گروهی از بزرگان در کشتی نشسته بودم. ناگهان دیدیم زورقی که پشت سر ما حرکت می‌کرد، غرق شد و دو برادر گرفتار گرداب شدند. یکی از بزرگان به ملاح گفت: «این دو نفر را نجات بده؛ برای نجات هر کدام، پنجاه دینار به تو خواهم داد.» ملاح بی‌درنگ خود را به آب انداخت. اما تا توانست یکی از آن دو را نجات دهد، برادر دیگر غرق شد و جان باخت. به ملاح گفتم: «ظاهراً عمر آن مرد به پایان رسیده بود؛ برای همین، نجات او را به تأخیر انداختی و برای نجات برادرش شتاب کردی.» ملاح خندید و گفت: «آنچه گفتی شاید تقدیر الهی باشد؛ اما دلیل دیگری هم داشت. روزی در بیابان مانده بودم و درمانده بودم. این مردی که نجاتش دادم، مرا بر شتر خود سوار کرد و از گرفتاری نجاتم داد. اما برادرش در کودکی مرا کتک زده بود و از دست او تازیانه خورده بودم. وقتی هر دو را در آن وضعیت دیدم، دلم بیشتر می‌خواست آن کسی را نجات دهم که روزی به من نیکی کرده بود.» گفتم: «صَدَقَ اللهُ: مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ أَسَاءَ فَعَلَيْهَا.» یعنی: «خداوند راست فرموده است: هر کس کار شایسته‌ای انجام دهد، به سود خود اوست و هر کس بدی کند، به زیان خودش خواهد بود.» نیکی و بدی انسان، سرانجام به خود او بازمی‌گردد. ممکن است گمان کنیم کارهای ما در گذشته فراموش شده‌اند، اما اثر رفتار انسان گاهی سال‌ها بعد و در جایی که انتظارش را ندارد، به خودش بازمی‌گردد. سعدی در ادامه، این حقیقت را چنین یادآوری می‌کند: تا توانی درونِ کس مخراش کاندر این راه خارها باشد کارِ درویشِ مستمند بر آر که تو را نیز کارها باشد یعنی تا می‌توانی دل کسی را نیازار و زخمی در جان دیگری ایجاد نکن؛ زیرا زندگی راهی است که خودت نیز ممکن است روزی از همان خارها آسیب ببینی. و اگر توانایی داری، گرهی از کار انسان درمانده‌ای باز کن؛ چراکه تو نیز در این دنیا بی‌نیاز از یاری دیگران نخواهی بود. 📚گلستان سعدی، باب اول، حکایت 35 @Content_Toolbox

#ابزار_ادیت #کاربردی #لیوان #موکاپ @Content_Toolbox