من به عنوان یه درون‌گرا واقعا متوجه شدم احتیاج دارم که توی جمع باشم گاهی، کنار عزیزترینای زندگیم کنار مردم باشم.انگار واقعا گاهی حالم با تنها بودن و بیرون نرفتن از خونه خوب نمیشه، با کنار اونا بودن، با حرف زدن با اونا و وجودشون خوب میشه.انگار دوباره احساس میکنم زنده ام و زندگی جریان داره.؛

وابستگی واقعا عجیبه.حتی گاهی بد.و من نه تنها وابسته به عزیزترین آدمای زندگیمم بلکه حتی زود وابسته میشم به آدمی که زیاد ببینمش.به یه مکان،یا به هر چیزی.

موضوع بر سر امید بود چیزی بسیار مقدس‌تر از زندگی.

-