خب خب
به نظرم کاتارسیس
کلا اساس تقریبا نود درصد تکنیک ها و رویکرد ها همین کاتارسیس و نوعی شرطی زداییه
ینی چندین بار تکرارش کن، ترتیب وقایعو که احتمالا کامل هم یادت نیست، حال و هوای اون موقه رو، احساساتتو نسبت بهش، تاثیراتش تو زندگیت و...
این تکراره باید اتفاق بیفته حالا هر رویکری یه چیزی میگه، یکی میگه باعث شرطی زدایی میشه، یکی میگه به پردازش کمک میکنه، یکی میگه اگه همزمان چشماتو حرکت بدی از بار عاطفیش کم میشه و الا آخر
ولی خب این کاتارسیس (تخلیه روانی) پوینت اصلی ماجراست.
میتونی از ریلکسیشن هم کنارش استفاده کنی
هر چند در بعضی موارد دارو هم کنارش نیازه که معمولا SSRI تجویز میکنن (مهار کننده های باز جذب اختصاصی سروتونین مثل فلوکستین، سرترالین، سیتالوپرام و...)
اما
چند تا نکته
یکی اینکه هر کسی در مواجهه با تروما PTSD نمیشه، ینی اگه یه نفر یه تروما رو به تازگی پشت سر گذاشته باشه لزوما PTSD نیست.
و دومی اینکه سر خود هرگز و هرگز دارو مصرف ننمایید، این کار فوق العاده احمقانه ست چون شما نه ساید افکتاشو میتونید کنترل کنید نه دوزشو می دونید نه هیچی.
سومی هم اینکه PTSD چهار تا شرط اساسی داره، اگر این چهارتا رو تجربه نکنه طرف اصلا PTSD نیست: مرگ، تهدید شدن به مرگ، جراحت جدی، تجاوز جنسی (شخصا تجربه بشه، یا شخصا شاهد وقوعش برای دیگران باشه به صورت حضوری، یا شنیده بشه که رویداد تروماتیک برای اعضای خانواده یا دوستان اتفاق افتاده به شرطی که فجیع یا تصادفی باشه)
این ترم فکر کنم پر کودک ترین ترممه
روانشناسی و مشاوره خانواده، نیازهای ویژه کودکان استثنایی، آسیب شناسی روانی کودک و نوجوان 🥲