میِلین|myelin| نوعی غلاف پیچیده به دور رشته های عصبی موجود در اعصاب مرکزی و محیطی بدن که باعث افزایش سرعت پیام عصبی می‌شود😅🥲

و در بیماری مالتیپل اسکلروزیس (MS) سیستم ایمنی بدن اشتباهی می‌خوردنشون بنابراین سرعت انتقال عصبی میاد پایین. البته کمبود سیانوکوبالامین (ویتامین B12) هم باعث از بین رفتنش میشه😃

ولی دوستان یه نکته کنکوری اگه ازتون پرسیدن کدام یک باعث افزایش سرعت انتقال عصبی می‌شود نزنید گره های رانویه، چون جواب غلاف مایلینه ولی اصصصلا انصاف نیست در حقیقت اون گره های رانویه سرعتو میبرن بالا چون باعث جهش میشن مایلین فقط وسیله س 😔😂

آقا شرمنده من عادت کردم بگم مایلین استاد رشدمون میگف استاد ما انگلیسی درس میداد و می‌گفت مایلین، دیکشنری هم میگه مایلین برا همین دیگه من دو سال پیش انتخابش کردم از مغزم بیرون نمیره😔🤣

احتمالا مث اینه که به ویگوتسکی آدم بگه وایگاتسکی

احمقانه ترین کار تاریخ: چون آهنگ حس افسردگی بهم میداد به جاش رفتم کتاب صوتی گوش دادم "و آن کتاب در جست و جوی معنا بود"

📋#فصلنامه علمی دانشجویی هدی شماره سوم - تابستان 1403 🖋هیئت تحریریه: فاطمه مطلبی، فاطمه صفائی، زینب هادی زاده 🎨ویراستار و صفحه آرا: شقایق هادی زاده 🪴 آنچه در این شماره می‌خوانید: ◽️درک و تفسیر زبان بدن ◽️مدیریت تعارض در روابط میان فردی ◽️اهمال کاری تحصیلی @Psychology_AHU

و همزمان اینم تموم کردم بنابراین این فصلنامه سرشار از حس کوفت اردوگاه آشویتسه

از الان سوالای تکراری و پوینت لس همکلاسیا شروع شد و من هیچگونه ظرفیتی برای سین کردنشون ندارم.

می‌دونید دوستان یه چیز خیلی خطرناک وجود داره تو زندگی روانی هر فرد و اونم گیر کردنه، فیکسیشن به عبارتی، شایدم اینجا جای خوبی براش نباشه یه جورایی طرف انگار دیگه نیست ارتباطش با واقعیت قطع میشه ولی نه انقد که بهش بگن دیس ریالیزیشین بعد توسط الگوهای فکری ناسازگارانه‌ش محاصره میشه و بعد شما هیچی نمی‌بینی ازش به جز رفتارهای تکراری و ناهمخوان با واقعیت درس نگرفتن از تجارب و تکرار کردن یه اشتباه هر چند کوچک میلیون ها بار این مسئله اصلا چیز عجیب و غریبی نیست ممکنه برای هممون اتفاق بیفته یه کم دقت کنیم می بینیم تو زمینه های مختلف رفتارهای تکراری داریم نگران کننده عم نیست چون تا وقتی می بینیمشون ینی می‌تونیم از بین ببریمشون ولی وقتی این اتفاق در تمام زمینه های زندگی طرف میفته، انعطاف پذیری طرف به حداقل ممکن میرسه نه اینکه دیگه نشه درستش کرد، بازم میشه یه کاریش کرد، میشه حلقه محاصره رو شکست ولی مسئله اینه که این آدما بیشترین پتانسیلو در لذت نبردن از زندگی خودشون و آزار اطرافیان و کوفت کردن زندگی اونا دارن و با اینکه می‌بینن که دارن دقیقا چه گندی به زندگی دیگران می‌زنن و با پیامدهای رفتارشون مواجه میشن، اما دریغ از یک حرکت دریغ از وجود یک بینش به نام من دارم گند میزنم دریغ از یک تلاش برای تغییر و دوستان عزیز این افراد قابلیت بسیار زیادی در دیوانه کردن بقیه دارن

و همیشه تو همه مواردِ اینجوری یه مخصوصا وجود داره که البته به صورت رسمی منتشر نمیشه: مخصووووصا اگر این افراد والدین شما باشن این مسئله دیوانگی رو سرعت میبخشه چرا؟ به سه دلیل یکی اینکه شما در یک تعارض رفتار اخلاقی و رفتار هیجانی قرار میگیرید دوم اینکه والدین جزوی از هویت بچه‌هان، رفتارهای اشتباهشون خیلی به بچه هاشون فشار میاره، چون انگار خودشون انجامش دادن، با این تفاوت که اون والد بینش نداره به اشتباهات مکررش ولی فرزندش داره سوم اینکه اینجور والدین در برآورد کردن و برآورده کردن نیازهای بچه‌هاشون هم ناموفقن چون یه جایی فیکس شدن، بايد ببینید الگوی فکری فیکس شده چیه، هیچ انعطاف پذیریی دربرابر واقعیتِ نیاز فرزند وجود نداره، اونا صرفا تفکر فیکس شده شون رو مدام انجام میدن. مثلا فکر میکنن باید بچه شون رو همه جا همراهی کنن، اینکارو مدام میکنن بدون اینکه بفهمن نیاز بچه شون تغییر کرده یا اصلا این نیست. خودتون میتونید تصور کنید چه روان پریشیی به بار میاره این مسئله.

البته این مشکل در والدین یه خطر دیگه هم داره، اونم الگوپذیریه. بچه ها یاد میگیرن نفهمن. به همین راحتی البته یه سری ریسک فاکتورها و پروتکتیو فاکتورها وجود داره که اتفاقا الان داشتم مطالعه شون می‌کردم. وقتی دیاتز یه اختلال توی یه نفر نباشه هیچ وقت بهش مبتلا نمیشه. در حقیقت تاثیر فشار روانی یا عوامل محیطی در روان افراد به مقدار دیاتزشون برای اختلالات مختلف بستگی داره، هر چقدر بیشتر باشه احتمال ابتلا بیشتره. پس لزوما همه فرزندان الگو پذیری نمی‌کنن، ولی این یه خطر بالقوه ست، شایدم بالفعله.