و همچنین اینکه به نظرم اونی که به مخفف نیاز داشت الستور نبود بلکه پراسپر بود🤣 هر چند اسم اصلیش پراسپریتی بود ولی نیاز به یه چیز کوتاه تر داشت مث پرا🤣 همونطور که به پرودنس میگفتن پرو🤣 و به کورنلیا میگفتن نل و به بارناباس میگفتن ب 🤣🤣🤣

نقطه قوت دیگه این بود که نویسنده اصلا عقده ای نبود و با کمترین تلفات جانی کارو جمع کرد 🤣 بهش افتخار میکنم 😔😂

دیگه واقعا مرگ و میر تو داستان فانتزی زیاده رویه. ملت فانتزی میخونن از دنیا فاصله بگیرن نه اینکه قشنگ تر تو الزاماتش فرو برن🤣

البته شاید نویسنده واقعا در این زمینه افراط کرده باشه 😔 میشه کاپ good end ترین کتاب دنیا رو بهش داد 🤣 هر چند با این وجود خیلی مسخره و ساده به نظر نمی‌رسید، مث آرتمیس فاول

الان یادم اومد یه تعارض دیگه عم توش بود در حالی که مجبور شدن به ال تمنا کنن که براشون دروازه باز کنه و تهشم هزارتا بدبختی براشون پیش اومد که خودش صد و پنجاه صفه از کتاب بود، در قسمت پایانی الفی که تمام مدت باهاشون بود خیلی جنتلمن یه دروازه باز کرد 🤣🤣🤣 خب داداش اگه میتونستی زودتر دست به کار میشدی😔😂

یه چیزی فراتر از یه جمله انگیزشیه ایدئولوژی من در زندگیه 😔✨

بهترین توجیه ممکن از بازی لیام🤣

من که ترجیح میدم بقیه سریالو تصور کنم🤣

من از دامیانو متنفر بودم، به طرز عجیبی جدیدا به نظرم آدم جالبی به نظر میرسه هر چند هنوزم عکسشو ببینم رگ به رگ میشه مغزم ولی مصاحبه هاش یه purity خاصی داره اون بخش درمانگر وجودم به کمک و پذیرش تشویق میشه. انگار یه پسر بچه کتک خورده س یاد پسرخالم افتادم وقتی برا غذا خوردن کتک می‌خورد و آخر راضی میشد بشینه بهش غذا بدم دوستان کیوت ترین لحظه تاریخ بود 😔😂 با اینکه ده یازده سالم بود ولی غرور ترک خورده یه بچه چهار پنج ساله + بغض + قهر از ضارب + آروم نشستن و غذا خوردن واقعا نمکی بود 😔😂

بعد چون قهر بود و بهش برخورده بود دیگه بیرون غذا نمی‌خورد، یادمه یه دفه پشت در اتاق قشنگ به در تکیه داد بود داشتم بهش غذا میدادم، در حالیکه داشت سعی می‌کرد گریه نکنه و لباشو جمع کرده بود😔🤣 از اون جالب تر این بود که این چند دیقه احتمالا تنها چند دیقه ای بود که این بچه جیغ نمیزد از رو سر و کله ما بالا نمی‌رفت و اصلا نشسته بود 🤣

در هر صورت اینکه به نظرم دامیانو از نقطه نفرت محض به مقداری پذیرش در ذهن من رسیده باعت نمیشه از همه آهنگاش خوشم بیاد 🤣 ولی این قشنگ بود 😔