نتیجه 😔

به خدا اسپاتیفای پلی لیست سامسونگمو میدونه چطوری دقیقا به همون ترتیب پخش میکنه؟ 😐😂😂 حالا درسته من خواننده هایی که گوش میدمو انتخاب کردم ولی ممکنه از یه خواننده فقط یه آهنگشو گوش داده باشم و این دقیقا همونو پخش میکنه 🤣

میخواستم درباره رابطه درمانی صحبت کنم داشتم فک میکردم، اینکه میگن درمانگر باید هیچ رابطه خارج از درمانی با مراجع نداشته باشه شاید فکر خوبی نباشه. من همیشه به این فک میکردم که کل حس های مثبتی که یه تراپیست به شما میده یه دروغ زیباست، چون اون واقعا با شما در ارتباط نیست، و در این صورت توجه بی قید و شرطش به درد لای جرز دیوار میخوره. بعد شما میری تو دنیای واقعی میبینی همش کشک بود، هیچ کس قرار نیس اون توجهو بهت بده. هیچ کس تو رو نپذیرفته، صرفا یه آدمی که هیچ نسبتی باهات نداشته تو رو پذیرفته بوده. خب که چی؟ 🤣 از اون مهم تر اینکه به نظر من تاثیر پذیرفتن کسی که نسبتی باهات نداره کلا کمه، حتی توی همون لحظه. حداقل برا منی که آدما رو به سختی و کندی نزدیک حساب میکنم تاثیر خاصی نداره.

عه داشتم دنبال حرف قبلیم میگشتم اینو دیدم یادش بخیررررر الان در ترم هفت هستم 😔😂

پیداش کردم 😂 خب اون روز لابد خیلی عصبی بودم 😔😂 تازه داشتم سعی می کردم every body اطرافمو با اظهارات ناامیدانه م درباره شون ناراحت نکنم 🤣

بله خلاصه میخوام بهتون بگم که رابطه درمانی به خاطر خاصیت شفابخش بودنش انقد مهمه. اما نوعی رابطه بسیار شفابخش تر وجود داره. اونم رابطه ایه که توش دو تا آدم که واقعا تو دنیای واقعی با هم رابطه نزدیک دارن، فنون رابطه درمانی رو رعایت میکنن. مث توجه نامشروط، همدلی، انعکاس و... اینه که معناداره. اینکه تراپیستم به من میگف تو خیلی گناه داری صرفا باعث شد بپذیرم آره گناه دارم (موفقیت بزرگی بود البته 🤣) ولی اون حس ارزشمندی، حس تنها نبودن، حس حمایت شدن اصلا دریافت نمیشد. خب چون اون آدم نه تایپ من بود نه نسبتی با من داشت. (اینکه تایپ من نباشه باعث میشه کلا به حرفاش به شکل چرت و پرت نگا کنم🤣 - منظورم از تایپ) من فقط فهمیدم چی باید باشه، و بعد در جهانی که به ندرت همچین چیزی توش پیدا میشه رها شدم 🤣 یاد گرفتم نرمال رفتار کنم در حالیکه تو همچین دنیایی نرمال رفتار کردن آنرمال حساب میشه و شما هیت میگیری و مث اتاق درمان بابتش تشویق نمیشی 🤣

به مرور داشتم به اینجا می‌رسیدم که توجه نامشروط و پذیرش فقط تو تراپی اتفاق میفته🤣 اونم چون درمانگر مجبور نیس تو رو تحمل کنه هر روز و اصن در مقابل تو هیچ وخ قرار نمیگیره. (الان که دقت میکنم میبینم همه قیدای زمانمو اشتباهی مث انگلیسی ته جمله میارم که خوندنشو سخت میکنه 🤣) و به این نتیجه رسیدم که درمانگر برات یه دنیای آرمانی رو ترسیم میکنه با بازی کردن نقش یه فرد آرمانی که هرگز محقق نخواهد شد. و از تو میخواد نقش یه فرد آرمانی تو همون دنیا رو بازی کنی که بیرون از اتاق درمان بی معنا و حتی آسیب زاست. (به هر حال به یه دلیلی تا اینجا اون رفتارا رو نمی‌کردیم، چون محیط بازخورد منفی بهش میده) عرضم به خدمتتون که داشتم به پوینت تنهایی اگزیستانسیال می‌رسیدم. و به اینکه حتی انگار تنهایی اجتماعی عم اگزیستانسیاله چون با وجود غیر حقیقی آدما گره خورده.

پریروز به این کشف نائل اومدم که شاید رابطه درمانی تعریف شده با چهارچوب های خاصش جای کار داشته باشه. هر چند فکر میکنم خیلی امکان عملیش وجود نداره که درمانگرا وارد زندگی شخصی درمانجوها بشن، ولی اگه شما تو زندگیتون یه آدم شفابخش پیدا کردین هیچ وقت ولش نکنید، تاثیرش توی زندگیتون از ده سال تراپی بیشتره 😔✨

.

یه متنم درباره رابطه من - تو داشتم متاسفانه پیدا نمیکنم بعدا براتون میفرستم 😔

ولی خدایی من چقد اون بالاها حرفای اندیشمندانه زدم دوستان 🤣 برا خودمم عجیبه من اینا رو گفتم 🤣🤣🤣🤣