📪 پیام جدید https://eitaa.com/criticize/5282 تلگرامم همینه #دایگو

و خاک تو سر تلگرام 😔🤣 خب یعنی که چی حتی آخرین پیامم نبود صرفا هنوز یه ذره ش تو صفه بود 😔🤣

‌ [مَن أرادَ اللّهُ بِهِ خَیرا رَزَقَهُ اللّهُ خَلیلاً صَالحِا] - حضرت‌محمد - نهج‌الفصاحه، ح۳۰۶۴

داشتم فکر میکردم چرا تو یه مکالمه طولانی نمیتونم به کسی که داره حرف میزنه یا حتی کسی که داره گوش میکنه نگا کنم چون معمولا وقتی کسی ازم تو دانشگاه سوال میپرسه (ینی‌ سوال مربوط به درس و اینا) یا وقتی دارم به تدریس اساتید گوش میدم هیچ مشکلی تو نگه داشتن تماس چشمی ندارم

و خب نظریه های فاصله اجتماعی اومد تو ذهنم دیدم اصن ربطی به مسئله نداره چون اتفاقا با تماس چشمی با غریبه ها مشکلی ندارم مخصوصا اگه حداقل یه متر فاصله داشته باشن. بعد از GPT نظر گرفتم دیدم چه جالبببببب واقعا حق میگه 😔😂

پردازش شناختی در مکالمه‌های طولانی بالاتر است. وقتی مکالمه طولانی می‌شود، مغز باید اطلاعات بیشتری را پردازش کند: معنا، لحن، پاسخ‌سازی، تحلیل. برای اینکه بار شناختی را کم کند، نگاه را موقتا از چهره طرف برمی‌دارد. چهره آدم‌ها یکی از پرجزئیات‌ترین محرک‌هاست؛ نگاه‌کردن مستقیم به آن پردازش سنگینی دارد. بنابراین مغز به‌صورت ناخودآگاه چشم را به نقطه‌ای خنثی می‌برد تا راحت‌تر فکر کند.

کلا وقتی تحلیل یا فکر کردن فعال میشه من دیگه به کسی نگا نمیکنم 😔🤣 و مسئله اینه که خیلی فعال میشه 🤣🤣 چون من در اغلب اوقات دارم به شدت به فرمول بندی موقعیت برا پاسخ بعدی فک میکنم. یا حتی نه لزوما برا پاسخ بعدی برا فهم موقعیت. در حقیقت بیشترین تمرکز من رو حرف زدن افراد زمانیه که بهشون نگا نکنم🤣🤣 ولی هیچ کس دلش نمیخواد یه نفر مث جن به نقاط متوالی خیره شه وقتی داره باهاش حرف میزنه اینطور نیست؟ 🤣🤣🤣🤣

اینکه دارم حرف میزنم ممکنه به طرف مقابل نگاه نکنم اگه به شدت در حال مفهوم بندی مطالب باشم باز خیلی طبیعی تره🤣 خیلیا این کارو میکنن ولی وقتی کسی داره حرف میزنه خیلی کمتر طبیعیه 😔😂 سه مدل میتونم تبیینش کنم یکی آمیگدال بیش فعال منطقیاس که باعث میشه از بار بیش از حد چهره اجتناب کنه یکی اینه که کلا موقعیت های اجتماعی برام بیش از گروه دیگری از انسان ها نیاز به پردازش داره بنابراین نمیتونم همزمان با تماس چشمی انجامش بدم. یکی دیگه اینکه کلا زیادی فک میکنم به حرف ها در حالیکه دیگران انقد فک نمیکنن. این شاید حس آبجکت سازی در طرف مقابل ایجاد کنه. میدونید چون من دیگه بهش نگاه نمی‌کنم. انگار دارم مسئله شو تو ذهنم حل میکنم 🤣🤣🤣 یه تبيين چهارمی هم هست واقعا رگه های اوتیستیک دارم🤣🤣🤣

الان که فک میکنم نه فقط وقتی دارم زیادی فک میکنم، بلکه وقتی دارم زیادی احساس میکنمم نمیتونم تماس چشمی برقرار کنم 🤣🤣 منتها فرقش اینه که وقتی دارم فک میکنم به طور متناوب به نقاط دوری خیره میشم ولی وقتی دارم احساس میکنم معمولا به یه نقطه نزدیک تر به صورت یا چشم طرف مقابل خیره میشم و اگه در پردازش احساسه به مشکل بخورم سرمو ميندازم پایین و در موارد نادری از تماس چشمی برا پاسخ به احساسی که در پردازشش به مشکل خوردم استفاده میکنم. ینی فقط خیره میشم. به این امید که چشمام به اندازه کافی گویا باشه. این فقط در صورتی اتفاق میفته که نیاز به پاسخ به موقعیت شدید باشه و منم شدیدا هیچ حرفی برا گفتن نداشته باشم 😔😂

اگر درباره یه مسئله مهمی دارید باهام حرف می‌زنید و من بهتون شدیدا خیره شدم بدون اینکه حالت چهره خاصی داشته باشم قطعا حرفاتون برام تکراریه 🤣🤣🤣 حتی اگه قبلا نگفته باشید بهم ولی احتمالا قابل استنتاج بوده برام اگه بدون حالت چهره خاصی به یه نقطه ای خیره شدم یا هر چن ثانیه به یه نقطه خیره میشم ینی دارم تمرکز میکنم اگه با حالت چهره خاصی به یه نقطه خیره شدم ینی علاوه بر حل مسئله یا فرمول بندی به شدت اون احساس تو چهره مو دارم تجربه میکنم اگه چشمامو چن ثانیه ببندم یا آب دهنمو محکم تر از حالت عادی قورت بدم یا حتی نفس عمیق بکشم دارم سعی میکنم هیجاناتمو تجزیه کنم که به تمرکز رو مسئله برگردم اگه با یه حالت چهره خاصی دارم به بهتون نگا میکنم ینی قطعا قبلا موضوع رو پردازش کردم و تفکراتم درباره ش تکمیل شده، اگه حتی یه لحظه این وسط نگاهمو بگیرم یا مردمک چشمام گشاد شه ینی‌ احتمالا برا تجدید نظر در تفکراتم یه شاهد پیدا کردم 🤣🤣🤣 و خب حالت باقی مونده اینه که شما دارید درباره مسئله عادی صحبت می‌کنید و منم عادی نگاتون میکنم این ینی حس نمیکنم باید یه مسئله رو حل کنم یا حتی اطلاعات رو حفظ کنم 😔🤣

راهنمای نگاه کردن من🤣🤣🤣 دوستان ولی لطفا خیلی توجه نکنید به اینا 🤣🤣

الان که فک میکنم میبینم هر چی محیط خلوت تر باشه احتمال اینکه من به اطراف نگا کنم بیشتره. چون اگه شلوغ باشه قطعا یه نقطه ای تو لباس شما نقطه امن تری برا تمرکزه 🤣🤣🤣