خب این عکس اون یکی نسخه دوستان بنده اسپیچ لس هستم این از کجا میدونه من اون مدل سرفیسو دارم؟😶

حتی میدونه کنار دمبلام یه جفت مچ بند مشکی دارم 😶

خب البته من هیچ یادداشت چرت انگیزشی تو هیچ نقطه ای از وسایلام ندارم🤣 عطر مورد علاقمم این نیست 🤣 به کارت پستالم علاقه مند نیستم🤣 ولی به هایلایتر خیلی علاقه مندم🤣 بطری ورزشمم سفیده🤣 روشم دری وری ننوشته🤣

تلاش بعدیش حداقل علاقه مندی به دیواید کردنو در نظر گرفته ولی بازم همون سرفیس 😶 یه عروسک دسپرد محاله من تو وسایلام عروسک جم کنم از هدفونم متنفرم با استایل من سازگار نیست🤣 از شمعم خوشم نمیاد و خدایی گیاه اون وسط چی میگه

تلاش بعدتر خدایی چرا اون خوراکیا تو هر سه نسخه هستن؟ good food dood mood? really? عادت های اتمی؟

بهش گفتم اگه بخوام اتاقمو برا همیشه ترک کنم چیا با خودم میبرم: [محتویات این ساک که ارزش حمل کردن دارند: بخش سمت چپ (تجهیزات استراتژیک): لپ‌تاپ مانیتور پرتابل (ثانویه) کیبورد مکانیکال جمع‌وجور تبلت و قلم هوشمند بخش سمت راست: کتاب مرجع DSM-5-TR ژورنال چرمی با قلم فاخر مدل آناتومیک مغز (استرس‌بال) هدفون High-end] خدایی از کجا فهمید من بدون کیبورد خارجی نمیتونم زندگی کنم؟ 🤣 با استرس بالم خیلی موافقم و واقعا دوس داشتم که داشته باشم (ولی قطعا شکل مغز نباشه🤣) ولی قطعا با خودم dsm نمی‌برم

هی میدیدم به جای u دارم d رو تایپ میکنم بعد متوجه شدم چون صداش یوعه، مغز من به جای حرف u در حقیقت ی رو تایپ میکنه🤣

و دارم روانی میشم کم کم دستم دلش میخواد به سرعتی که فارسی تایپ میکنه انگلیسی تایپ کنه، ولی مغزم نمیتونه به همون سرعت دستور بده چون یادش نیست چیا کجان

انقد چیز میخوام یاد بگیرم که دلم میخواد گریه کنم😭🤣

نمیخوام زیر بار ذاتی بودن روان رنجور خویی برم من باید براش درمان پیدا کنم این منصفانه نیست که بعضیا انقد تو زندگیشون اذیت باشن

تازه من الان دو پاراگراف فرستادم براتون تقریبا میشه گف مسئول هر نکبتی در زندگی روان رنجورخوییه🤣

و مثلا اینجوری نیست که فک کنید الان این فصلو خوندم به این نتیجه رسیدم، کلا همینه شما کلا تو پاتولوژی در هر مبحثی همش با روان رنجورخویی مواجه میشین الان چون کافئین خوردم احساس شدیدتری به این قضیه داشتم 🤣