هدایت شده از ماه دوست داشتنی
به نیک، هنرمندی که جهان را با چشم دل نقاشی میکند...
در هر چهرهای که میکشی، چیزی بیش از خطوط و رنگهاست؛
انگار نرمیِ یک زمزمه، عمق یک نگاه، و آرامش یک رؤیا را قاب میکنی.
به سادگی نقاشی های فوق زیبایی خلق میکنی ، از دل خط زندگی می آفرینی
تو مرا یاد مِری کَسات میاندازی
بانویی آرام و قدرتمند از دل قرن نوزدهم،
که با سکوت قلمموهایش، به احساسات زنانه، مادری، و نگاه انسانی معنا بخشید.
مری، در هیاهوی هنر مردانه، راهی ساخت برای دیدهشدنِ لطافت.
او نمیخواست فریاد بکشد
او فقط میخواست حقیقت را آرام نشان دهد، و همین کافی بود.
نیک عزیز،
تو نیز از همان جنس نوری
آن نوری که خاموش نیست، اما همهمه ندارد.
تو از آن دسته هنرمندانی هستی که
نگاه نمیکنند تا بکشند،
بلکه "احساس میکنند تا زندگی ببخشند.