گاهی درمیانهی بازاری شلوغ، خستگی ناگهان بر جانتان مینشیند و توان از پاهای جوان میستانَد.
در لحظه برجای مینشینی تا سیاهی جهان بر چشمانت چیره نگردد.
کمی که زمان را به دست باد بسپاری و جرعهای آب گوارا طلب کنی، خورشید تابان مرحمت خواهد کرد و از آتشِ جانَش کمتر بر سرت میبارد.
شرم بر تو باد ای نیک که به هنگام سخن پروری گفتار خود را شکسته و به گفتاری ناآشنا مهملاتت را روانهی چشمان مردمان میسازی.
خدای عزوجل نگهدار تو باد
نمیدانم که چرا در این ساعت بیدار بودی و رفتی
عمر حضورت ۱۷ ساعت بیش نبود
شاید بدانید، وگر نمیدانید نیز میگویم که بدانید و آگاه باشید
اینجانب از اندیشهی زیاد در رنج و عذاب است.
امید است کمی از آن چشمهی گوارای بهشتی بر سر و جانمان ببارد و روح و روانمان را تازه سازد.
باشد که رستگار شویم.
آه راه حلی به منظور کاهش درد بیدرمانمان یافتم.
و آن channeling افکار و دغدغههای یک لا قبایانهمان به نوشته هایی پیوسته و نظم آویختهست.
ولی کار بسیار سختیست و درحال حاضر از ما بر نمیآید. دست عمهات درد نکند با این راهگشاییات ای عزیزتر از جانم.