شرم بر تو باد ای نیک که به هنگام سخن پروری گفتار خود را شکسته و به گفتاری ناآشنا مهملاتت را روانه‌ی چشمان مردمان می‌سازی.

خدای عزوجل نگهدار تو باد نمیدانم که چرا در این ساعت بیدار بودی و رفتی عمر حضورت ۱۷ ساعت بیش نبود

شاید بدانید، وگر نمیدانید نیز میگویم که بدانید و آگاه باشید اینجانب از اندیشه‌ی زیاد در رنج و عذاب است. امید است کمی از آن چشمه‌ی گوارای بهشتی بر سر و جانمان ببارد و روح و روانمان را تازه سازد. باشد که رستگار شویم.

آه راه حلی به منظور کاهش درد بی‌درمانمان یافتم. و آن channeling افکار و دغدغه‌های یک لا قبایانه‌مان به نوشته هایی پیوسته و نظم آویخته‌ست. ولی کار بسیار سختیست و درحال حاضر از ما بر نمی‌آید. دست عمه‌ات درد نکند با این راه‌گشایی‌ات ای عزیز‌تر از جانم.

نیک طرح‌دار یا ساده؟

یادش بخیر یه زمانی دردم بیدار شدن بود