*راه‌پیمایی هم باید مردمی باشد!* استانداردسازی، یکسان‌سازی، همسان‌سازی، تأسیس انواع سامانه و راه‌اندازی انواع ستادهای سازماندهی، مدت‌ها است که گوش فلک را کر کرده است. هر مسئولی در هر گوشه‌ای از مملکت که بوده، تصمیم گرفته تا همه مخاطبان و فعالیت‌هایش را سازماندهی کند و برایش استاندارد و الگوی یکسان تعریف کند. شاید یکی از اقتضائاتِ «عصر کارخانه و تولید انبوه»، یکسان‌بینیِ همه فعالیت‌ها و نادیده انگاشتنِ تمایزات و فرق‌های ذاتی میان مخلوقات باشد. فرآیند استانداردسازی، در عرصه فرهنگ نیز وارد شده و جدای تأثیراتِ خوب، مفید و لازم؛ اشکالاتِ غیر قابل انکاری هم در پی داشته است که خواسته یا ناخواسته مورد تغافل واقع شده است. یکی از این اشکالات، فراموشیِ اقتضائاتِ کارهای مردمی است. یکی از مهم‌ترین لوازم کارهای انسانی و بروز و ظهورِ فعالیت‌های مردمی، ناهمگونیِ محصولات و خروجیِ فعالیت‌ها است. می‌گویند چینی‌ها هندوانه‌هایشان را هم استانداردسازی کرده‌اند! : هندوانه را وقتی کوچک است، در قالبی مکعبی قرار می‌دهند تا وقتی بزرگ شد، مکعب باشد و حمل و نقلش ساده‌تر باشد... ما هم گاهی برای ساده کردنِ کارهای خودمان، عبارت زیبای «استانداردسازی» را عَلَم می‌کنیم و موجب می‌شویم مردمی‌ترین کارها، صورت و ظاهری غیر مردمی پیدا کنند. یعنی می‌خواهیم مردم با همه تفاوت‌ها و ویژگی‌های شخصی و قومی، در سراسر کشورمان، یک فعالیت یکسان انجام دهند. هندوانه را که همه زیبایی‌اش به تفاوت اندازه و حجم و شکلش است، به شکلی مضحک درآورده‌ایم. مدت‌ها است قطع‌نامه‌های پایانیِ راه‌پیمایی‌ها که مهم‌ترین خروجی و در واقع مانیفستِ همه راه‌پیمایان است، را در تهران نوشته و به همه استان‌ها، شهرها و روستاهای ریز و درشت و نزدیک و دور میهنِ اسلامی‌مان ارسال می‌کنیم! از آن بدتر شعارها را هم طبق نامه ارسالی و مصوبه شورای فلان و بهمان انتخاب می‌کنیم... فراموش کرده‌ایم که راه‌پیمایی‌ها در جمهوری اسلامی، محلِ ظهور و بروز و حضور مردمی است که خودشان انقلاب را به ثمر رسانده‌اند و با خونِ شهدایشان آن را آبیاری کرده‌اند. چه اشکالی دارد که قطع‌نامه هر شهر، سه چهار روز قبل از راه‌پیمایی توسط خانواده شهدا، جوانانِ انقلابی و معتمدانِ همان شهر تنظیم شود؟ چرا نباید شعارهای راه‌پیمایی هر شهر و روستایی را شاعران و مداحانِ همان شهر بسرایند؟ چرا از ظرفیتِ ویژه مداحان استان برای برگزاریِ باشکوه‌ترِ مراسم، استفاده نمی‌شود؟ آیا واقعاً در راه‌پیمایی مطلوب و ایده‌آل، مردم فقط نقشِ سیاهی لشکر دارند و شعار و سخنران و قطع‌نامه باید از تهران بیاید؟ آیا راهکارهای تهرانیزه مثل مسابقه درست کردنِ مترسکِ اوباما یا «بهترین پلاکاردِ دست‌نویس» به‌عنوان راهکارهایی مقطعی، مفید و تأثیرگذار نیستند؟ ناگفته نماند این اشکالات، نقدی درونی و خودمان است و نباید خدای ناکرده موجبِ کم‌رنگ شدنِ راه‌پیمایی‌های دشمن شکنِ فعلی شود. تنها هدفِ این نوشتار، ترسیم فضایی جدید و ارائه دیدی نو برای برگزاری راه‌پیمایی‌هایی بهتر، تأثیرگذارتر و گسترده‌تر بود... منتشر شده در نشریه هیأت‌امروز، بمناسبت روزقدس، حدود سال ۹۲ ↩️ دال @Daaall https://ble.ir/Daaall https://eitaa.com/daaall

شاید این متن قدیمی درباره مقایسه بین صوت و متن (نوشته شده در 2017)، بتواند یکی از علل مهم اوج گرفتن کلاب هاوس را توجیه کند: https://tarjomaan.com/neveshtar/10067/ ...ابزاری که به‌واسطۀ آن شرکت‌کنندگان ما پیام دیگری را دریافت می‌کردند در ارزیابی آن‌ها از ذهن فرد تأثیرگذار بود. ارزیاب‌هایی که حرف مخالفان را *شنیده* بودند، در مقایسه با افرادی که نظر مخالفان را *خوانده* بودند، به احتمال کمتری عقلانیت مخالفانشان را تحقیر می‌کردند. یعنی وقتی ارزیاب‌ها به *صدای* مخالفان گوش می‌دادند، میل به انسانیت‌زدایی کاهش می‌یافت. این تأثیر انسانیت‌ساز تنها نتیجۀ داشتن اطلاعات بیشتر دربارۀ فرد دیگر نبود -دیدن آن حامی در فیلم، در مقایسه با شنیدن صدای او، برداشت‌ها را تغییر نمی‌داد. *انگار صدای فرد به‌شکل منحصربه‌فردی انسانیت‌ساز است.* ↩️ دال @Daaall https://ble.ir/Daaall https://eitaa.com/daaall

*گونه‌شناسی ذهنیت‌های خط‌مشی‌گذاران و مجریان درباره مدیریت مواجهه با بدحجابی در ایران* 📝 برگرفته از قلمِ «سجاد لطفی» گونه اول: اجراگرایان دغدغه اصلی اجراگرایان، اجرای سیاست‌ها است نه نداشتن سیاست. بلکه معتقدند سیاست داریم؛ به همین دلیل، آن‌ها به‌عنوان راه‌حل، ایجاد یک نهاد متمرکز مسئول در امر عفاف و حجاب و تعیین یک مدیریت و رهبری واحد را که در صورت اختلاف نظر دستگاه‌ها، رأیش فصل الخطاب باشد، پیشنهاد داده‌اند. آن‌ها علاقمندند که از هر ابزار ‌خط‌مشی برای ارتقای فرهنگ عفاف و حجاب استفاده کنند؛ به‌عبارتی از یک جامعیت در دیدگاه‌هایشان -نسبت به گونه‌های ذهنیتی دیگر- برخوردارند. گونه دوم: خط مشی‌گرایان خط مشی‌گرایان معتقدند که سیاست مشخص و پایداری در رابطه با عفاف و حجاب وجود ندارد؛ به همین دلیل پیشنهاد تعیین یک مدیریت و رهبری واحد را می‌دهند که برای اختلاف‌نظرها، رأیش فصل‌الخطاب باشد. آن‌ها از دو گروه ناراضی‌اند: نخست سیاستگذاران به‌دلیل اینکه سیاست مشخص و پایداری را تدوین و تصویب نمی‌کنند و در وهله دوم مجریان -خصوصاً مسئولان نهادهای فرهنگی- به دلیل ضعف عملکردشان. گونه سوم: نگرش‌گرایان دغدغه اصلی نگرش‌گرایان تغییر در نگرش مسئولان است؛ می‌گویند لازم است بین برخورد با «بدحجابِیِ از روی غفلت»‌و «بدحجابِیِ از روی عمد» ‌تفاوت قائل شد. آن‌ها معتقدند که اگر این امر اصلاح نشود نه تدوین و تصویب سیاست و نه اجرای سیاست ها هیچ‌کدام نمی‌تواند به حل مشکل کمکی کند بلکه گاهی باعث بدتر شدن بدحجابی نیز می شود. گونه چهارم: عامه‌گرایان عامه‌گرایان مشکل را در نبود ‌خط‌مشی و نبود نهادهای مربوطه و روال‌های جدید نمی‌دانند؛ آن‌ها حتی مشکل را در عدم وجود یک فصل الخطاب هم نمیدانند؛ بلکه دغدغه اصلی آن‌ها ورود همه آحاد مسئولان و مردم در عرصه فرهنگ‌سازی عفاف و حجاب به خصوص «تذکر لسانی»‌ است. عامه‌گرایان، تأکیدشان بیشتر بر مشارکت عمومی و نهادهای مردمی است تا دستگاه‌های حکومتی. گونه آخر: متحیران متحیران پیرامون مسائل مختلف، نظرات مختلفی دارند که برخلاف گونه‌های ذهنیتی قبلی، نمی‌توان بین آن‌ها اشتراک و حلقه وصلی مبتنی بر یک مبنای فکری واحد دید. لذا همان‌گونه که از نام این گونه ذهنیتی - متحیران - پیداست، آن‌ها از هر دری سخن گفته‌اند و حرف‌های خوب زیادی را از جاهای مختلف جمع‌آوری کرده‌اند و در توصیف یا تجویز، مواردی را بیان می‌کنند. اما به نظر می‌رسد هنوز خودشان به نتیجه نرسیده‌اند که برای اصلاح وضع موجوِدِ مدیریت مواجهه با بدحجابی چه باید کرد؟! گویا متحیران مبنایی قوی در زمینه خط مشی‌گذاری و اجرا در حوزه مدیریت مواجهه با بدحجابی ندارند. منبع: این گونه شناسی، مستخرج از پایان‌نامه ارشد با همین موضوع است. دانشجو: سجاد لطفی / اساتید: دکتر سید مجتبی امامی و دکتر مصباح الهدی باقری کنی مقاله مستخرج از پایان نامه در این نشانی در دسترس است: sid.ir/fa/journal/ViewPaper.aspx?id=488297 حاشیه: شاید بتوان این گونه‌های ذهنیتی را به مسئولانِ سایر موضوعات و عرصه‌ها نیز تسری و تعمیم بخشید. ↩️ دال @Daaall https://ble.ir/Daaall https://eitaa.com/daaall

*یک نکته مهم درباره سیاستهای آب شهری* در برخی شهرها برای پیشگیری از حفر چاههای جدید و مصرف بیشتر منابع زیرزمینی؛ بجای سیاست "جیره‌بندی آب"، سیاست "کاهش فشار آب" اجرا میشود. (برابر صحبتهای اخیر مسوولان، ظاهرا این سیاست قرار است در کل کشور اجرا شود) ظاهر امر برای مردم خوب است که آب قطع نشده. ولی لایه زیرینش این است که آپارتمانهای مرتفع مجبورند پمپ آب بگذارند. وقتی در یک کوچه ده نفر پمپ بگذارند، دیگر به طبقه اولیها هم آب نمیرسد و آنها هم مجبور میشوند پمپ بگذارند. در سال آینده وقتی همه شهر پمپ آب گذاشتند، شرکت آب حتی اگر فشار آب را ده برابر حالت عادی هم بکند، فایده‌ای ندارد... و در نهایت مجبور میشویم به تخریب و مصرف بی‌رویه سفره‌های آب زیرزمینی. ↩️ دال @Daaall https://ble.ir/Daaall https://eitaa.com/daaall

حدیث عنه عليه السلام : الأَرواحُ جُنودٌ مُجَنَّدَةٌ ، تَلتَقي فَتَتَشامُّ كَما تَتَشامُّ الخَيلُ ، فَما تَعارَفَ مِنهَا ائتَلَفَ ، وما تَناكَرَ مِنها اختَلَفَ ، ولَو أنَّ مُؤمِنا جاءَ إلى مَسجِدٍ فيهِ اُناسٌ كَثيرٌ لَيسَ فيهِم إلاّ مُؤمِنٌ واحِدٌ لَمالَت روحُهُ إلى ذلِكَ المُؤمِنِ حَتّى يَجلِسَ إلَيهِ .  [ المؤمن : 39 / 89 ، بحار الأنوار : 74 / 273 / 16 . ] امام صادق عليه السلام : جان ها [همچون ] سپاهيانى فراهم آمده اند كه يكديگر را مى بينند و چنان كه اسبان يكديگر را مى بويند ، يكديگر را مى بويند . پس آنها كه يكديگر را شناختند ، با يكديگر الفت مى گيرند و آنها كه يكديگر را نشناختند ، با هم اختلاف خواهند كرد ، [تا آن جا كه] اگر مؤمنى به مسجد بيايد كه در آن ، مردمان بسيارى هستند و جز يك مؤمن در ميان آنان نيست ، جان او به سوى آن مؤمن ، ميل پيدا مى كند ، تا كنارش بنشيند .

مجموعه ای از اقتصاددانان و اقتصادپژوهان یک برنامه جامع با عنوان "بسته نجات اقتصاد ایران" تولید کردن و فارغ از حمایت از کاندیدای خاص در سایت banayeiran.ir منتشر کرده اند. کاش در بین اهالی فرهنگ هم چنین دغدغه و همتی یافت میشد... ↩️ دال @Daaall https://ble.ir/Daaall https://eitaa.com/daaall

«ملاک حال فعلی افراد است.» یعنی وقتی مرجع تقلید، حکم اجتهاد را امضا می‌کند، به مهارتِ امروزِ داوطلب نگاه می‌کند؛ نه این‌که شاید چند سال دیگر به هر دلیلی اشتباه فتوا دهد. یعنی وقتی نظام پزشکی، پرونده را تأیید می‌کند، به مهارتِ امروزِ داوطلب نگاه می‌کند؛ نه این‌که شاید چند سال دیگر به هر دلیلی اشتباه تجویز کند. یعنی وقتی افسر، گواهینامه را امضا می‌کند، به مهارتِ امروزِ داوطلب نگاه می‌کند؛ نه این‌که شاید چند سال دیگر به‌هر دلیلی تصادف کند. یعنی وقتی مردم، رأی را به‌صندوق می‌اندازند، به مهارتِ امروزِ داوطلب نگاه می‌کند؛ نه این‌که شاید چند سال دیگر به خطا رود. باید تمام تلاشمان را به کار ببندیم تا پس از شناختِ درست، تأیید و امضا کنیم. اما این را هم بدانیم که اگر با تحقیق و بررسی صحیح، کسی را تأیید کردیم؛ اشتباهاتِ احتمالیِ آتیِ او برعهده ما نیست. اگر به کسی گواهینامه دادیم و تصادف کرد؛ دلیل نمیشود از ناجا استعفا دهیم و اصل گواهینامه را زیر سوال ببریم! بلکه سعی کنیم دفعات بعد با دقت بیشتری، مهارت و توانایی داوطلب را بررسی کنیم. ↩️ دال @Daaall https://ble.ir/Daaall https://eitaa.com/daaall

از بیانات رهبر انقلاب در ارتباط با نمایندگان مجلس: 👌🏻 یکی از آسیب‌ها ورود نمایندگان در مسائل اجرائی است؛ فرض بفرمایید وارد شدن در اینکه مدیرکلّ فلان تشکیلات در شهر ما یا در استان ما مثلاً فرض کنید که چه کسی باشد، چه کسی نباشد؛ استاندار، فرماندار و از این قبیل. حالا یک وقت در مواردی یک حالت اضطراری ممکن است رخ بدهد که آن موارد استثنائی را من کاری ندارم امّا به طور معمول نمایندگان محترم از این مسائل اجرائی باید کناره بگیرند، وارد شدن در این مسائل و با مسئول اجرائی در این زمینه گفتگو کردن و توافق کردن و امثال اینها خطراتی دارد؛ *از این بایستی اجتناب بشود.* ✅ یکی از آسیب‌ها بی‌احتیاطی در استفاده‌ی از تریبون و بلندگویی است که در اختیار شما است. فرمایشات شما به طور مستقیم پخش میشود در کشور، یا بعداً به وسیله‌ی رسانه‌ها منتشر میشود؛ این امکان در اختیار همه نیست، در اختیار نماینده است؛ مراقب باشید که در استفاده‌ی از این امکان بی‌احتیاطی نشود و در [ارائه‌ی] نقدهای خود، نظرات خود [دقّت کنید]... ✔ یکی از آسیب‌ها این است که نماینده از اوّلی که وارد مجلس میشود، نقشه‌ی رسیدن به فلان پستِ مثلاً اجرائی را در سر خودش بپروراند -که وزیر بشود، مدیر بشود، فلان [مسئول] بشود- نه، این وظیفه‌ی نمایندگی بسیار مهم است. اگر انسان برای خدا کار بکند و درست کار بکند، از وظایف اجرائی اهمّیّتش بیشتر است، یا لااقل در مواردی به قدر آنها اهمّیّت دارد. این جور نباشد که ما تا وارد مجلس شدیم، به فکر بیفتیم که خب حالا چه کار کنیم که مثلاً در مرحله‌ی بعد یا در فلان دولت به فلان پست [برسیم]... ▫️▫️▫️ بند اول بیانات رهبری در متن فوق خیلی خیلی مهم بود و دیده نشد... تا دو سه ماه دیگر، دولت و شهرداری عوض خواهند شد، (مهم نیست رئیس جمهور بعد و شورای شهر جدید چه کسی باشد) این مهم است که این‌بار و پس از این بیانات، نمایندگان مجلس حق دخالت در انتخاب مسوولان استانی ندارند؛ چه رسد به احزاب و ائتلافها! قبلتر در همین باره نکاتی در همین کانال منتشر شده بود: https://ble.ir/Daaal/5476494189098801569/1604547784451 ↩️ دال @Daaall https://ble.ir/Daaall https://eitaa.com/daaall

بیانات رهبر انقلاب در دیدار اقشار مختلف مردم‌ ۱۳۹۲/۰۲/۲۵ شورای محترم نگهبان، خب مردمانی پرهیزگار، متقی و آگاهند؛ طبق قانون تشخیصی می‌دهند و عده‌ای به عنوان افرادی که صالحند، معرفی می‌شوند؛ من و شما *باید نگاه کنیم ببینیم در بین این صالحها کدام _صالح‌تر_ ند،* کدام بیشتر به درد مردم می‌خورند، کدام بیشتر می‌توانند این بار سنگین را بر دوش بکشند و با امانتِ کامل این راه را ادامه دهند و پیش ببرند؛ این را باید من و شما نگاه کنیم، ببینیم، بشناسیم. از افرادی که ممکن است ما را هدایت کنند، راهنمائی کنند، کمک بخواهیم؛ بالاخره *خودمان را به حجت شرعی برسانیم.* 1️⃣ اگر انسان بر طبق حجت شرعی کار کرد، چنانچه بعداً غلط هم از آب دربیاید، باز سرفراز است، می‌گوید من تکلیفم را عمل کردم؛ 2️⃣اما اگر بر طبق حجت شرعی عمل نکنیم، بعد خطا از آب دربیاید، خودمان را ملامت خواهیم کرد؛ عذری نداریم، حجتی نداریم. https://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=22566 ↩️ دال @Daaall https://ble.ir/Daaall https://eitaa.com/daaall

*از لابلای مکالمات انتخاباتی* من بشخصه مساله‌ام نیست که طرف مقابلم اصلح را چه کسی میداند مساله‌ام این است که "هر کس را اصلح بداند، به او رای دهد" مساله‌ام این است که اختناق و خفقان راه نیندازیم تا مردم مغزشان را تعطیل کنند و خودشان را سانسور کنند. مساله‌ام این است که مردم فکر کنند و رشد کنند. انتخابات در نظام اسلامی هنگامه اغوا نیست. مساله‌ام این است که وقتی در انتخابات با ملاکهایی که در اسلام و کلام امام و رهبری نیست (مقبولیت، اجماع‌سازی، پشتوانه اجتماعی) مردم را گمراه میکنیم (فکر میکنیم داریم هدایتشون میکنیم)، در حال مرجعیت‌زدایی از رهبری هستیم. برای من رای آن جوان بی‌نمازی که با تحقیق و بررسی و مشورت به همتی رسیده؛ ارزشمندتر از رای آن رزمنده نمازجمعه‌خوانی است که بدون تحقیق به جلیلی یا رئیسی رسیده است. چون آن جوان به حجت شرعی رسیده و به تکلیفش عمل کرده و حتی اگر اشتباه کرده باشد، نمی‌توان ملامتش کرد. ولی آن رزمنده بدون حجت شرعی... . راحت عرض کنم: دیروز در تاکسی میتوانستم رای راننده را (که مخالف نظر من بود) در کمتر از دو دقیقه تغییر دهم؛ ولی چون دیدم تحقیقکی کرده و دارد به جبهه انقلاب رای میدهد، تشویقش کردم و چیزی نگفتم. اصلا اگر تنها کارکرد و فایده انتخابات، همین باشد که مردم بفهمند باید همیشه دنبال حجت شرعی بگردند؛ پیروزی برای جمهوری اسلامی است. چون موجب رشد و اصلاح همه مردم در همه رفتارهایشان میشود. (ولو افسد رای بیاورد) و اگر در انتخابات کاری کنیم که اعتقاد همون اندک افرادی که دنبال حجت شرعی می‌گشتند، خدشه‌دار شود؛ شکست برای جمهوری اسلامی خواهد بود. (ولو اصلح رای بیاورد) منظورم از "حجت شرعی" و فایده حجت داشتن، دقیقا همانی است که در بیانات رهبری آمده است... ↩️ دال @Daaall https://ble.ir/Daaall https://eitaa.com/daaall

استاد! دکتر! مدیر! اصلا نمره مدیریت شما ۱۰۰! وقتی به بهانه "توان و سابقه مدیریتی حضرتعالی" سه تا مسئولیت بهتون می‌دهند؛ "توان"تون تقسیم بر سه میشه... یعنی برای هر مسوولیت نمی‌تونید توانی بالاتر از ۳۵ بگذارید! اگر همون مسئولیت را به یک فرد معمولی با نصف توان حضرت‌عالی (مثلا ۵۰ یا ۶۰) می‌دادند، طبیعتا با بهره‌وری خیلی بیشتری از شما انجام می‌شد. "چندمسئولیتی" یعنی اعلام عمومی این‌که "پرچم این مسئولیت دست من است و آن را به احتزاز در خواهم آورد" حال آن‌که در واقع و در عمل پرچم در انباری بایگانی شده است! پ.ن.حواسمان باشد "مسئولیت" با مشورت و عضویت در شورا متفاوت است. مشورت و عضویت در شورا، کاری تمام‌وقت نیست. ولی بهرحال زمانبر است و نمی‌شود مثلا همزمان در ده جا مشاور/عضو شورا بود. ↩️ دال @Daaall https://ble.ir/Daaall https://eitaa.com/daaall

*مردی و کاری* من یک وقت زمان ریاست‌جمهوری، در شورای عالی انقلاب فرهنگی جمله‌ای را از کتاب "سیاست‌نامه"ی خواجه نظام‌الملک نقل کردم. این کتاب، یکی از متون بسیار زیبا و فاخرِ ادبی ماست. با این‌که هفتصد، هشتصد سال از آن زمان می‌گذرد -دوره‌ی سلطان‌سنجر یا ملک‌شاه- در عین ‌حال انصافاً مطالبش همچنان تازه است و انسان وقتی آن را می‌خواند، لذت می‌برد. به‌هرحال، یکی از توصیه‌هایی که به شاهِ زمان خودش میکند، این است: *"زنهار! مردی را دو کار مفرمایی؛ مردی و کاری!"* راست میگوید؛ یک مرد، یک کار. البته خود خواجه نظام‌الملک ده تا کار داشته! ولی به قول سعدی: جز به خردمند مفرما عمل گرچه عمل کار خردمند نیست خردمند مدیریت می‌کند؛ اما عمل را به عهده‌ی دیگران می‌گذارد. به‌هرحال، "مردی و کاری". به این نکته هم اهمیت بدهید؛ خیلی مهم است. بیانات رهبر انقلاب در دیدار با رئیس و مدیران سازمان صدا و سیما ۱۳۸۳/۹/۱۱