✍ روزهای آخر اسرائیل؛ قسمت پنجم: صلح تحمیلی . ساعات بین الطلوعینِ ۲۷ اُمین روز ماه ذی‌الحجه است و من از پنجره اتاقم با تماشای هلال نازک ماه و سیاره زهره در نزدیکی آن، لذت و زیبایی وصف‌ناپذیری را تجربه می‌کنم. آنچه این زیبایی را به چشم می‌آورد و برجسته می‌کند حرکت، تضادها، نایکنواختی و توجه به آن‌ها است. حدود ۱۱ روز است که در حال دفاع در مقابل دشمن متجاوز صهیونی هستیم و نعمت امنیت را حالا می‌فهمیم، همان‌طور که معنای دشمن را و معنای خودی را! همان‌طور که معنای وحدت را و معنای وطن را! همان‌طور که معنای عشق ورزیدن، محبت و دوست داشتن را! بیش از پنجاه کودک و چند برابر آن از نیروهای نظامی، دانشمندان و مردمان کوچه و بازار تاکنون شهید شده‌اند. جنگ فانتزی نیست، باید همه جوانب آن را دید و در عین حال طرف حق ایستاد و عمل کرد. اگر کاری نکنیم وضعیت‌ بدتر خواهد شد. تجربه اشغال عراق در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ و یک میلیون کشته پیش‌روی ماست. این رژیم کودک‌کُش، شر مطلقی است که برای جان یک نفر، صدها نفر را هدف می‌گیرد. این جمله را خوب بخوانند! آنان که اسرائیل را دشمن جمهوری اسلامی می‌دانند و نه ایران. محاسبات مزدوران و خائنان به وطن را نمیفهمم! باید از آن‌ها پرسید آیا صهیون‌ها توانستند کار حماس را در غزه یا حزب‌الله را در لبنان تمام کنند؟ ایران که جای خود دارد. از سحر دیشب و با ورود امریکا، ریتم حوادث جنگ در منطقه تندتر شده است. انقلاب اسلامی هیچ‌گاه گلوله اول را شلیک نکرده است ولو در مصاف با امریکا باشد اما پس از حمله دشمن از خود دفاع کرده و ضربت متقابل را زده است. تمنای رژیم اشغال‌گر قدس از آمریکا برای ورودش به معرکه جنگ حاکی از عجز دانشمند کُشان صهیون است. هزینه رژیم صهیونی برای غرب بسیار زیاد شده است و آن‌ها به دنبال فروکش کردن تب جنگ و تجدید قوای سگ هارشان هستند. بنابراین نباید به تحمیلِ صلح راضی شد که خسارت بزرگی است؛ ما تجربه‌ی صلح غزه و همچنین حزب‌الله لبنان را پیش‌روی خود داریم و مومن از یک سوراخ دوبار گزیده نمی‌شود. سرکرده‌ی اشقیای عالم از دیشب مکرر در شبکه اجتماعی‌اش از رویاهای مکارانه‌ی خود می‌گوید: "الان وقت صلح است." می‌خواهد ما را بفریبد. به استناد قرآن، در همه تاریخ بشریت، روش جبهه شیطان فریب بوده است. الحق که راست گفت خمینی کبیر که "آمریکا شیطان بزرگ است." شگرد ترامپ ساخت واقعیت بر اساس خبر است. او تحقق بخشی از نقشه صلح و بنابراین تجدید قوای اسرائیل را از طریق خبر دنبال می‌کند. پیداست که او قدرت خبر را خوب می‌فهمد. بلافاصله پس از حمله به تاسیسات هسته‌ای نیز خبر داده بود که "فردو تمام شد!"؛ خبری با هدف ایجاد واقعیت ذهنی و نه لزوما عینی! خبر می‌تواند اطلاع دادن درباره رخداد واقعه‌ای باشد که عینا روی داده است و همچنین می‌تواند سازنده‌ی یک رویداد باشد، ولو در اذهان؛ یعنی رویدادی که روی زمین تحقق نیافته است. شگرد ترامپ همین دومی است. ضربتی بر فردو فرود آمده است ولی او واقعه را طبق میل خودش در افکار عمومی جهانی چنین می‌سازد که "آنجا را آنچنان بمباران کرده‌ایم که حالا چیزی به نام صنعت هسته‌ای ایران وجود ندارد!". بر این اساس در فرسته‌های برخی می‌بینم که گلایه دارند: "سی سال پول نفت و سرمایه ایران بر باد رفت." فرسته‌ی ترامپ، صنعت پیچیده هسته‌ای را در اذهان ساده‌سازی کرده و لذا مردم را دچار یک خطای شناختی کرده است. فردو تنها قطعه‌ای از یک پازل بزرگ است و آن محصولی از شبکه‌‌ی وسیع دانش، فناوری، تجهیزات، تاسیسات و مواد اولیه است. دانش، فناوری و تجهیزات و مواد اولیه هیچ آسیبی ندیده‌اند و اگر آسیبی هست متوجه تاسیسات است؛ البته اگر ادعای ترامپ درباره انهدام کامل فردو صحت داشته باشد. در هنگام نوشتن این روایت‌ها خبری آمده که اسرائیل به فردو حمله کرده و بنابراین می‌توان گفت که طبق انتظار، خبر نابودی کامل فردو ادعایی بیش نبوده است. یادمان نرود که ما با یک جنگ ترکیبی روبرو هستیم و باید در همه جبهه‌ها با دشمن بجنگیم و سهم خود را به وطن و در حد وسع ادا کنیم. ..................... 👉 @daevat دعوت (درباره دین، علم و تمدن)

✍ روزهای آخر اسرائیل؛ قسمت ششم؛ آتش‌بس . امروز سه‌شنبه سوم تیرماه است و من حس کسی را دارم که دوازده روز به تماشای فیلمی نشسته است و حالا ناگهان کارگردان آن را به صورت "پایان باز" خاتمه داده است؛ خیلی خیلی باز و بسیار فراتر از کارهای اصغر فرهادی! دوازده روز پیش صبح‌مان با خبر شروع ناگهانی جنگ همراه بود و امروز صبح با خبر ناگهانی آتش‌بس. واقعا ریتم حوادث در این روزهای آخر خیلی تند شده بود. رخدادهای دیروز تا امروز را در ذهنم مرور می‌کنم. حملات تهران دیروز خیلی شدید شده بود؛ بیمارستان‌هایی که با موج مراجعه مجروحان و خانواده‌های نگران و مضطرب‌شان مواجه بوده است و خبرهای شهادتی که باید به پدران و مادران و همسران رسانده شود. جنگ است و مصائبی که باید از نزدیک دید تا درک شود. غبطه می‌خورم به مردم تهران؛ تهران به راستی ام القرای ایران است و خط مقدم رویایی با دشمن. پس از قریب پانزده سال دوری و نفرت از این شهر، این روزها به برنامه‌ریزی برای هجرت و بازگشت به آن فکر می‌کنم؛ تهران دوست‌داشتنی. تهران امروز ۸۶ میلیون نفر جمعیت دارد. آمار رسمی وزارت بهداشت از حدود ششصد شهید می‌گوید و این آمار فقط مختص به تهران نیست، در گوشه گوشه وطن، خون‌هایی برای پاسداری از آن ریخته شده است و ما امروز مدیون به خون شهدا و مامور به حفظ وطن هستیم. از اخبار دیگر دیروز حمله ما به پایگاه هوایی العدید امریکا در قطر است؛ به تلافی حمله امریکا به تاسیسات هسته‌ای‌مان. درک ارزش این حمله‌ی مستقیم را می‌توان از رصد ابتهاج امت اسلام در فضای مجازی دید؛ از الجزایری و مراکشی گرفته تا هندی و عمانی. برخی‌شان اذعان دارند که قبلا نسبت به ایران دافعه دارند و حالا مجذوب ایران شده‌اند. ایرانی‌ها اما خیلی درک درستی از این واقعه ندارند. آمریکا براستی در اذهان حکومت‌های دنیا مظهر قدرت است و مردمی که از بیرون به تماشای ما نشسته‌اند اهمیت این حمله را بهتر می‌فهمند، ولو همه چیزش با هماهنگی طرفین باشد؛ این هماهنگی حاکی از ضعف آن‌هاست وگرنه ما که ادعای ابرقدرت بودن نداریم. حمله امریکا به تاسیسات هسته‌ای ما نیز تنها نمایشی بود برای احیای رویای کدخدایی و منجی بودن امریکا که با این اقدام ما ناکام ماند. اما خبر مهم امروز، آتش‌بس بود که چند ساعت قبل‌تر ترامپ در شبکه‌ی اجتماعی‌اش خبر از آن داده بود و ما جدی نمی‌گرفتیمش. این آتش‌بس حاکی از توازن درستی بین واقع‌بینی و آرمان‌خواهی ما است. این آتش‌بس نشان می‌دهد که تصمیم ما برای حصول به حقیقت از مسیر واقعیت‌ها می‌گذرد و ما آن‌ها را می‌بینیم. ما قائل به مرگ تدریجی اسرائیل هستیم و شرایطش را ایجاد می‌کنیم. این فکر که اسرائیل را با خاک یکسان کنیم و بعد دولت فلسطینی تشکیل بشود واقع‌بینانه نیست. مردم اسرائیل خودشان باید این سرزمین را با ناامیدی ترک کنند تا زمینه برای تشکیل دولت فلسطینی ایجاد شود و ما در این مسیر پشتیبان آن‌ها هستیم. ما جنگ را شروع نکردیم که بخواهیم در آن برنده باشیم. دشمن آمده بود که ما را تسلیم کند و شکست دهد. همین که تسلیم نشدیم و شکست نخوردیم یعنی ما برنده شدیم. وقتی جنگ طلب نباشی، نباختن خودش برد است. همین که دشمن صهیونی و ارباب‌ش در رسیدن به مقصودشان ناکام ماندند یعنی ما پیروز شدیم. ما کشوری هستیم که با وجود بیش از چهل سال تحریم همه جانبه، در برابر چشمان نظاره‌گر دنیا توانستیم مقابل اسرائیل و امریکا بایستیم. مهم این است که ما جای مهم تاریخ، در کنار هم و محکم پشت وطن ایستادیم. ایران پیروز شد چون توانست مردمش را کنار هم و طرف خودش نگه دارد و امروز باید از این غلیان روح ملی و انسجام ملت محافظت کرد. از ثمرات این جنگ، عیان شدن دشمنی اسرائیل برای نسل جدید بود که با هزاران هزار ساعت کار داخلی به راحتی قابل حصول نبود. ما هیچ وقت با رژیم جعلی صهیونیستی صلح نکرده‌ایم و وضعیت پیشرو آتش‌بس موقت است شاید برای چند ساعت یا چند روز یا چند ماه یا حتی چند سال اما هر چه هست این جنگ تمام نشده است. میدان مبارزه ممکن است از نظامی به غیرنظامی تغییر کند اما مبارزه هست تا انسان مومن هست. این ماموریت تاریخی ماست. ما باید در همه‌ی عرصه‌ها قوی شویم و نسبت به این قوی شدن مسئولیم. .................. 👉 @daevat دعوت (درباره دین، علم و تمدن)

وَ الْوِتْرَ الْمَوْتُورَ و تک و تنها مانده... 😭😭😭😭 منبع: زیارت عاشورا ندای "کل یوم عاشورا و کل ارض کربلاء" می‌گوید به لحاظ زمانی ما همواره در عاشورا و به لحاظ مکانی در کربلاء هستیم! بنگریم که در این عرصه ما در کدام جایگاه ایستاده‌ایم. ما همواره نیاز به بازبینی وضعیت خود داریم ... پ.ن ۱: #عصر_غیبت دوران بسیار سختی است، اما یک بلاء بزرگ در این دوران از روی دوش شیعیان برداشته شده است، آن هم نگرانی برای جان #امام است! روایات احوال اصحاب ائمه در این ساعات را ببینید و خودتان را در شرایط غیر قابل تحمل و تصور آن لحظات قرار دهید. عاشورا سخترین آنهاست چون امام عاشورا برای حمایت از ما قیام کرده بود اما تنها مانده بود و به بدترین وجه قربانی شده بود! بعد از عاشورا حدود ۵ هزار مرد شیعه به رهبری سلیمان بن صرد، از سنگینی این لحظه خودکشی دست جمعی کردند! خدا نصیب هیچ کس نگرانی از جان امامش را نکند! ماترکناک یابن الحسین پ.ن ۲: با حال مناسب گوش دهید. ........................ 👉 @daevat دعوت (درباره دین، علم و تمدن)

▪️ چه در ایام عادی و چه در ایام جنگ، یک سوال بزرگی که ذهن خیلی‌ها رو مشغول میکنه، اینه که آخرش چی میشه؟ آیا پیروز میشویم یا شکست بوجود خواهد آمد؟ در یک مقیاس بزرگ‌تر یک سوال مهم اینه که چرا ملت‌ها شکست می‌خورند یا چگونه موفق می‌شوند؟ دانستن سنت‌های الهی و مکانیزم سنت‌های الهی، پاسخ خیلی از این سوالات را روشن خواهد کرد و به انسان آرامش می‌دهد. این سنت‌ها حتی در زندگی فردی‌مان نیز رهگشا هستند. 🔹️اکیدا توصیه می‌شود که این حدود بیست دقیقه را بشنوید ولو با دور تند. ......................... 👉 @daevat دعوت (درباره دین، علم و تمدن)

اول دین معرفت الله است که با فهم میسر می‌شود و فهم با زیارت محقق می‌شود. اینکه فرمود "توجه الیه بالزیاره" معلوم است که توجه به ولی الله با زیارت تحقق می‌یابد و با توجه به ولی است که توجه به حضرت ربوبیت میسر است. "زیارت" صرفا یک عمل مستحبی نیست بلکه یک "نظام معرفتی و تربیتی" است؛ اخلاص، فکر، موالات و ... به زیارت ارتباط دارد. پ.ن۱: در خطبه ۱ نهج‌البلاغه آمده است: اول الدین معرفته... پ.ن۲: و توجه الیه بالزيارة... در سفارش ولی‌عصر (عج) درباره زیارت آل یس آمده است: "هرگاه خواستید توجه کنید به وسیله ما به سوی خداوند و به سوی ما- چنان که خدای تعالی فرموده است- چنین بگویید: سلام علی آل یاسین..." #تمرین_توحید #زیارت_اربعین ....................... 👉 @daevat دعوت (درباره دین، علم و تمدن)

در آیات قرآن غایت خلقت دستیابی به عبودیت، رحمت و علم معرفی شده است. باید در مسیر این غایت حرکت کرد. رشد در این‌ها است و اینها در بستر زیارت میسر می‌شوند. فتحت باب فهمی بلذیذ مناجاتهم؛ زیارت بستر معرفت است. زیارت غایت القصوی اهداف سه گانه خلقت است. در زیارت جامعه صغیره (که عمیق‌تر از جامعه کبیره) از امام رضا علیه‌السلام است: من عرفهم فقد عرف الله؛ با معرفت اهل بیت است که معرفت خدا را می‌یابد. من جهلهم فقد جهل الله؛ کسی که ایشان را نشناخت، خدا را نشناخته است! فقد اعتصم فقد اعتصمد الله؛ با اهل بیت اعتصام از گناه پیدا می‌کنید. و سایر فقرات زیارت... و معرفت اهل بیت در زیارت محقق می‌شود. پ.ن۱: برای نمونه از آیات غایات خلقت: عبودیت؛ سوره ذاریات آیه ۵۶: وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ رحمت؛ سوره کهف آیه ۶۵: آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا علم؛ سوره کهف آیه ۶۵: عَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا و آیاتی دیگر.... پ.ن۲: فَقَد و فعل ماضی بعد از آن نشانه تاکید موکد است. #تمرین_توحید #زیارت_اربعین ....................... 👉 @daevat دعوت (درباره دین، علم و تمدن)

سفرنوشت اربعین ۱۴۴۷ قمری؛ قسمت اول؛ زیارت شهداء سفر امسال با سال‌‌های قبل فرق دارد! تصمیم شروع حرکت با زیارت شهدای جنگ دوازده روزه با رژیم غاصب صهیونی است. البته که این جنگ برای ما به قدمت تاریخ خلقت انسان است؛ بوده، هست و تا ظهور خواهد بود فقط این‌بار پرده‌ها بیشتر کنار رفت تا هم جایگاه حق و باطل بیشتر درک شود و هم سببی شد برای آنان‌که به دنبال حقیقت هستند سرعت رشد و حرکت سریع‌تر شود. این است دلیل آنکه می‌گویند شهدا زنده هستند و خون‌شان درخت انقلاب را آبیاری می‌کند. این چنین است که بر خلاف سال‌‌های قبل مسیر ما از تهران می‌گذرد؛ زیارت حضرت عبدالعظیم و معمار انقلاب و بهشت زهرا (س). در تهران منزل یکی از شهدای هسته‌ای را نیز بازدید می‌کنیم، آپارتمان کاملا تخریب شده، ساختمان‌های پشتی و چپ و راست نیز آسیب دیده‌اند و خالی از سکنه هستند؛ رژیم دانشمندکُش هست. مقبره‌های شهدای خانوادگی😔 دل می‌سوزاند. کودک، خردسال، زن، جوان و پیر! از همه سن و قشری در میان شهدا وجود دارد. سال‌های تولدشان را می‌خوانم و محاسبه می‌کنم چقدر در این مسابقه عقب هستم؛ و بکم لاحقون. مقصد ما مرز خسروی است به دلیل خلوتی و عبور راحت‌تر خانواده. این‌بار از خسروی یک ماشین می‌گیریم که ما را تا سیدمحمد، سامراء و نهایتا به کاظمین برساند. با او ۱۵ دینار طی می‌کنیم. با این کار، زحمت حمل و نقل کوله‌ها و وسایل را نخواهیم داشت. سامراء نسبتا خلوت است و همواره روح‌افزاست؛ خانه امام زمان (عج) است. حدیث شریفه‌ی امام عسکری (ع) "لَیسَتِ العِبادَةُ کَثرَةَ الصیّامِ وَ الصَّلوةِ وَ انَّما العِبادَةُ کَثرَةُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ" در بالای یکی از رواق‌های داخل حرم چشمم را می‌گیرد؛ در اهمیت تفکر در امر خدا است. فکر میکنم به اینکه "امر الله" چیست و چه مصادیقی دارد؟ هر چه مرز و سامراء را در خنکای شب طی کردیم، گرمای روز به کاظمین رسیدیم؛ گرما طاقت‌فرسا است و صبر می‌طلبد. کاظمین ارض الجوادین؛ وصف زیبایی است که در حاشیه پخش زنده مانيتور حرم نوشته شده است. موقع وداء با دختر خردسالم مشق عشق می‌کنیم؛ تلقینش می‌دهم که بگوید "ای پدر امام رضا و ای پسر امام رضا دوست‌تان داریم، مواظب ما باشین، خداحافظ"؛ واقعیت این است که با هم عشق را تلقین می‌کنیم. نیمه شب از کاظمین راهی نجف میشویم و نماز صبح به نجف اشرف می‌رسیم؛ ایوان نجف عجب صفایی دارد... السلام علیک... يَا أَمِينَ اللَّهِ يَا حُجَّهَ اللَّهِ يَا وَلِيَّ اللَّهِ يَا صِرَاطَ اللَّهِ زَارَكَ عَبْدُكَ وَ وَلِيُّكَ اللاَّئِذُ بِقَبْرِكَ ای امين خدا، ای حجّت خدا، ای ولیّ خدا، ای راه خدا، زيارت كرد تو را بنده و دوستت، آن كه به قبرت پناه آورده... يَا وَلِيَّ اللَّهِ إِنَّ لِكُلِّ مَزُورٍ عِنَايَهً فِيمَنْ زَارَهُ وَ قَصَدَهُ وَ أَتَاهُ وَ أَنَا وَلِيُّكَ... ای ولیّ خدا برای هر زيارت شده‌ای نسبت به كسي كه او را زيارت كرده، و قصد او را نموده و به زيارت وی آمده عنايتی است و من دوست توام... همین‌قدر می‌فهمم که باید در امیرالمؤمنین علیه الصلوه و السلام محو شد و تلاش کرد برای فهمش! شاید که از معرفتش به اندازه قطره‌ای از دریا بهره‌مند شد؛ وَ أَنَا وَلِيُّكَ. .................. 👉 @daevat دعوت (درباره دین، علم و تمدن)

سفرنوشت اربعین ۱۴۴۷ قمری؛ قسمت دوم: امر الله -شنو اسم حضرتک؟ * حیدر! - شنو اسم ابوک؟ ابن ابوعبدالله! * احمد! - یعنی ابوک؛ ابوحیدر؟ * لا، هوّ ابومحمد! - ها؛ محمد اخوک؛ اخو الکبیر * ای. گوشه‌ای از مکالمه دست و پا شکسته من با پسر صاحب موکب است. سال‌ها قبل از کرونا مرحوم ابوعبدالله، اتاقی از منزلش را به موکب اختصاص داد و حالا پسرش راهش را ادامه داده است. آن اتاق محقر کاه‌گلی از آن روز میزبان زوار اربعینی هست و حالا یک موکب تمیز و مرتب است و سالی نیست که تعطیل شده باشد؛ تو اگر اراده کنی برای اقامه "امر الله" او خود اسبابش را تامین می‌کند، طوری که همه را جبران می‌کند. مهم این است که نترسی و ایمان داشته باشی و شروع کنی و استقامت داشته باشی اما شیطان و اصحابش همواره می‌ترسانَدَت از آینده (إِنَّمَا ذَٰلِكُمُ ٱلشَّيۡطَٰنُ يُخَوِّفُ أَوۡلِيَآءَهُۥ فَلَا تَخَافُوهُمۡ وَخَافُونِ إِن كُنتُم مُّؤۡمِنِينَ؛ سوره آل عمران آیه ۱۷۵). گفته بودم که باید در "امر الله" تفکر کرد؛ تعظیم شعائر از مصادیق این امرها هست و اربعین یکی از مصادیق شعائرالله است. (وَمَن يُعَظِّمۡ شَعَـٰٓئِرَ ٱللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقۡوَى ٱلۡقُلُوبِ؛ سوره حج آیه ۲۳). خدا ابوعبدالله را رحمت کند، کشاورزی بود که وضع مادی خوبی نداشت (پسرش نیز چنین است)، لکن تلاش می‌کرد به بهترین نحو از زوار اربعین سیدالشهداء علیه‌السلام پذیرایی کند، عمده دارایی‌اش محبت ابوعلی و پدرش علیهما السلام بود؛ خوش به سعادتش. مهم این است که به دنیا و محتوایش چگونه نگاه کنی و این بینشِ تو، چگونه تو را به حرکت در آورد! این مردمانی که من در این سرزمین و در ایام خاص اربعین دیدم، گویی در زمان و مکان دیگری زندگی می‌کنند. ادب دیگری را رعایت می‌کنند. آدمی از چیستی و چرایی و چگونگی خرج کردن مردان‌شان که وا می‌ماند، از مهمانداری شب و روز زن‌هایشان در این ایام بیشتر در می‌ماند! هنگام خداحافظی که میرسد صاحب موکب را صدا میزنم؛ * الی طریق کربله؟ - نعم، ابومحمد، فی کل سنه خجلتمونا بکرمکم! سفرة دائمه!... بیشتر نمی‌گذارد چیزی بگویم، از شنیدن تشکرم طفره می‌رود، پیداست که این قسمت را دوست ندارد و می‌خواهد زودتر از این موقعیت فرار کند... اینجا و البته در این ایام، معنای زندگی کردن برای امام و دست کشیدن از دارایی و سعی و جُهد کردن برای او بهتر معنا می‌شود! این زمان و مکان، تجلی دست کشیدن از همه چیز و در مسیر او قرار گرفتن است. توحید عملی اینجا خودنمایی می‌کند. عینیت یافتن این نوع از توحید در همه مکان‌ها و زمان‌ها، آرزوی همه انبیاء و اولیای الهی و هدف خلقت بوده است. فکر می‌کنم به اینکه توحید نیز آدابی دارد... ....................... 👉 @daevat دعوت (درباره دین، علم و تمدن)

سفرنوشت اربعین ۱۴۴۷ قمری؛ قسمت سوم: مشایه و حرکت مستمر به اصرار بچه‌ها مسیر باید همان طریق‌العلماء باشد. این مسیر مخصوصا برای این فصل گرم مناسب‌تر است؛ اگرچه موکب‌های پذیرایی کمتر و تُنُک‌تر از مسیر اصلی (طریق الحسین) هستند اما همه موکب‌های استراحت ساختمان می‌باشند که سبب کاهش دمای هوا نسبت به موکب‌های چادری است. همجواری بیشتر مسیر با فرات و نخلستان‌ها و خلوتی‌اش مضاف بر اینکه سبب کاهش اندکی از دمای هوا می‌شود بر زیبایی مسیر افزوده است و ایضا این مسیر را برای ساعاتی فکر کردن به گذشته تاریخ اسلام و اکنون و نقشه‌ی راه آینده‌‌اش آماده و محیا کرده است. تفکر در نسبت وضعیت خودمان با این مسیر و وظایفی که داریم‌. زیارت اربعین، پیاده‌روی‌اش، محرم و صفر و هيئت مخدر شیعه نیست! باید عامل حرکت باشد و مصمم‌مان کند در ادامه مسیر، نمی‌تواند به معنای سکون، توقف زمان یا خلسه‌ای رهبانی باشد که او را از واقعیت‌های جهان مادی دور کند. ساعات غروب بساط انواع اشربه و خوراکی‌های کودکانه جور است، یاد کودکان غزه می‌افتم که باید در این گرمای سخت مسافت‌ها راه‌پیمایی کنند برای لقمه نانی؛ برای بقاء. غزه جزئی از پیکره جهان اسلام است؛ حداقلش این است که در این مسیر با سایر هم‌وطنان و سایر هم‌کیشان غیرهم‌وطن گفت‌وگو کنیم برای تبیین مقاومت. باید تبیین کرد که اگر ایمان و مقاومت و اراده‌‌ی در مسیر حق و ولایت بودن باشد، آنگاه عصای موسی و ید بیضاء در اختیار ما خواهد بود! باید قرآن را تاویل کرد، سرتاسر تاریخ انبیاء برای پر کردن دست ما و سلاح ایمانی ما در عصر ظهور است؛ ملت غزه با همین دست‌های خالی ولی با اراده متعالی، قریب دو سال است پیشرفته‌ترین ارتش دنیا با آن همه ادعا را به چالش کشیده است. آنجا تکنولوژی و ایمان آشکارا با هم مقابله می‌کنند. ما که اینجا و در جنگ اخیر نشان دادیم که به أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ عینیت بخشیدیم و به پشتوانه‌ی خون شهداء مصمم‌تر از قبل، در این مسیر تلاش و حرکت خواهیم کرد. لکن اگرچه پیشرفت کشور در محیا کردن اسباب مادی‌اش را باید به جد دنبال کنیم اما رکن اساسی ایمان است و اراده و مقاومت. همین ایمان و اراده است که ما را برای فراهم کردن امکانات مادی لازمه‌ی مقاومت به حرکت وامی‌دارد. در جواب آن موکب عراقی که بنر زده است "سمائنا لصواریخکم و ارضنا لزوارکم؛ آسمان ما برای موشک‌هایتان و زمین ما برای زائران‌تان" می‌گوییم موشک‌های ما برای امت اسلام است و "احناء ابنا علی ابن ابی‌طالب"؛ همه با هم. مردم این منطقه هم‌سرنوشت هستند و تا زمانی که به این باور هم‌سرنوشتی نرسند هیچ یک به سعادت مستمر نخواهند رسید؛ مادی باشد یا معنوی. از ایران که در مسیر مرز بودیم، مردمان از شهرهای مختلفی در حال رساندن خودشان به کربلاء بودند. اینجا نیز مردمان از نقاط مختلف عراق و ایران هم مسیر هستند. برخی از مسیرهای دیگر می‌روند؛ مسیر حله، مسیر کاظمین، مسیر طریق‌الحسین و ... . از اطراف و اکناف و در مسیرهای مختلف همه به سمت یک نقطه واحد در حال حرکت هستند. این حرکت داشتن خیلی مهم است. اینجا به عینه کثرت راه‌ها و سبیل‌ها به عدد خلائق را در مسیر وصول به محبوب و یک مقصد می‌بینی؛ کثرت را و وحدت را. این سبیل‌ها همه در مسیر یک صراط هستند و آن صراط امامت و ولایت است. ولایت اگر به معنای پیوستگی بین مومنان باشد، از مسیر اخوت امکان‌پذیر است و لازمه این برادری شناخت است. چه جایی برای آشنا شدن و شناخت متقابل از یکدیگر پیدا کردن بهتر از اربعین. دردهای امروز امت اسلام ناشی از عدم اتحاد و پیوستگی حقیقی بین مسلمانان است. اینجا حتی برای انسجام ملی کشور نیز ظرفیت خوبی دارد. نظام امامت و ولایت ظرفیت بالایی دارد. اینجا یک بستر تبلیغی آماده است برای آنان‌که اهل اندیشه‌اند. برنامه حرکت ما به سبب فرار از گرمای طاقت‌فرسای هوا محدود به سه ساعتی بعد از نماز صبح و همچنین ساعاتی مانده به غروب تا حوالی نیمه شب است. بقیه شبانه‌روز در داخل موکب‌ها به استراحت و شست‌وشو مشغول هستیم. برای نماز صبح که بیدار می‌شوی مقارنه زیبای دو سیاره زهره و مشتری چشمت را می‌گیرد. تقریبا در چند شبانه‌روزی که ما میهمان این مسیر بودیم قرص کامل ماه بدر با غروب خورشید طلوع و با طلوعش غروب می‌کرد و سرخی زیبایش در ساعات طلوع و غروب چشم‌ها را نوازش می‌کرد. سعی می‌کنیم چند عکس از این ماه محصور شده بین نخل‌ها بگیریم، اما این کیفیت دوربین نمی‌تواند زیبایی این صحنه را نمایش دهد. این مسیر برای‌مان ایضا یادآور مصیبت آل‌الله است؛ اسیری حرم رسول‌الله (ص) و غربت زینب کبری (س) و تنهایی سیدالساجدین (ع) و جاماندن رقیه (س) ... مشایه تمام می‌شود اما حرکت ادامه خواهد داشت. .................... 👉 @daevat دعوت (درباره دین، علم و تمدن)

سفرنوشت اربعین ۱۴۴۷ قمری؛ قسمت چهارم: وصول یار بالاخره به سرمنزل مقصود رسیدیم. امروز یا فردا اربعین است. وارد حرم سیدالشهداء می‌شوم. زیارت‌نامه اربعین می‌‌خوانم، چه فرازهای زیبایی دارد: ... اَلسَّلاَمُ عَلَي الْحُسَيْنِ الْمَظْلُومِ الشَّهِيدِ ... (وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِيكَ لِيَسْتَنْقِذَ عِبَادَكَ مِنَ الْجَهَالَهِ وَ حَيْرَهِ الضَّلاَلَهِ؛ و جانش را در راه تو بذل کرد تا بندگانت را از سرگردانی و گمراهی و جهالت برهاند.) اربعین پایان انحرافات، کج‌روی‌ها، کج‌فهمی‌ها و ظلم‌ها در طول تاریخ و آغازی برای تمدن عظیم اسلامی است. (أَكْرَمْتَهُ بِالشَّهَادَهِ وَ حَبَوْتَهُ بِالسَّعَادَهِ وَ اجْتَبَيْتَهُ بِطِيبِ الْوِلاَدَهِ؛ او را به شهادت گرامي داشتي، و به خوشبختی اختصاصش دادي، و به پاكی ولادت برگزيدی) خدایا ما را نیز پاکیزه بپذیر و این‌گونه گرامی‌ بدار و سعیدمان کن. بالاخره رسیدیم به لحظه‌های پایانی و منی که در تمام لحظه‌های این سفر، نگران پایانش بودم. خداحافظ آقای اباعبدالله. از هم اکنون دلتنگ حرمت هستم: ای صبا، ای پیک دور افتادگان اشک ما بر خاک پاک‌شان رسان باید رفت و محکم‌تر از قبل حرکت کرد و ادامه داد. به آرزوی ظهور و بلوغ انسان فکر می‌کنم؛ به مهدی (عج) و عصر ظهور و به رویای انقلاب اسلامی می‌اندیشم که باید بکوشیم برای تحقق‌اش. پ.ن: این اربعین به دلیل اختلاف فقهی در معیار مرتبط با رویت‌پذیری هلال اول ماه صفر یا پنج‌شنبه هست یا جمعه؛ بر اساس ملاک رویت با ابزار، پنج‌شنبه و بر اساس ملاک رویت با چشم، جمعه؛ بیستم ماه صفر و اربعین است. ............ 👉 @daevat دعوت (درباره دین، علم و تمدن)

✍ در فقدان رحمة للعالمین 🖤 این ایام سال‌روز فقدان پیامبری است که سایه‌ای از رحمت الهی بر سر مردمان بود؛ پیامبری که چنین توصیفش می‌کند فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ و همین کافی است برای اینکه از درد فراقش و انقطاع دسترسی به او بباریم. او که آمده بود تا ذیل پرچمش کار همه پیامبران را به سرانجام برساند؛ پرچم اسلام. سرانجامی برای گردآمدن و وحدت ابناء آدم ابوالبشر حول کلمه توحید و سرانجامی که مبدا تشکیل امت معصوم و نهایتا تحقق عبودیت -فلسفه خلقت- باشد و سرانجامی که به وصل برساند احباب را به محبوب، عشاق را به معشوق و مخلوقات را به خالق. درد فراق پیامبر (ص) درد طلب آرزوی بلوغ انسان است. درد فراق پیامبر درد گسستن یکپارچگی امت اسلام است؛ درد فریادهای کودکان و مادران غزه و استیصال ما از پاسخ. آنان که بیاندیشند و خوب ببینند بهتر درک می‌کنند و فریاد می‌زنند درد فقدان پیامبر را که اللَّهُمَّ إِنَّا نَشْکُو إِلَیْكَ فَقْدَ نَبِیِّنَا. اما در این روز و این فقدان یک انقطاع دیگر نیز نهفته است و آن انقطاع از حضرت ربوبیت است و چه دردی از این بزرگتر که از امروز وحی آن یگانه راه محسوس بین انسان و خالقش قطع شد و چه دردی سخت‌تر از درد فراق احباب و محبوب... این امید اما برای ما باقی است که اگرچه مثل امروزی به فقدان پیامبرش دچار شدیم اما امید به ظهور ولی‌اش داریم و وصال را از مسیر او جست‌وجو میکنیم که اللَّهُمَّ إِنَّا نَشْکُو إِلَیْكَ غَیْبَةَ وَلِیِّنَا... ...................... 👉 @daevat دعوت (درباره دین، علم و تمدن)

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا المرتضی علیه‌السلام 🖤 .................... 👉 @daevat دعوت (درباره دین، علم و تمدن)