خونه ای که حتی میدونم مامان بابام عصر، شب یا حتی فردا و پس فردا نمیان توش حالمو بد میکنه.

خیلیا هنوز بعد از آتش بس به زندگی نسبتا نرمال خودشون برگشتن. ولی ترکش جنگ و آوارگیش هنوز داره به خانواده ما برخورد می‌کنه..

دیروز کلا خونه همسرم اینا بودم کلا نظرمه بیشتر تایم روز رو اونجا باشم. چون طبقه پایین تر هستن و اگر چیزی شد راحت تر میتونم خودمو نجات بدم😂(آینده نگری تا کجا) قطعا خونه خودمون راحت ترم، ولی در هرصورت قراره تنها باشم. 🥲

پ.ن: از خانواده ها فقط پدرهمسرم تهران هستن. و مسئولیت غذا درست کردن براشون رو به عهده گرفتم. کلا بنظرم غذا دادن به دوتا مرد خوش غذا خیلی سخته 😂 برا همین رفت و آمد به خونه خودمون یکم کارمو سخت میکنه🥲

خدایا من دلم نمیخواد از تهران برمممممم. خدایا جور کن بمونممم🥲

واقعا ی روز، حتی ی ساعت موندن هم بهم حس شعف میده😭

کاش مامانم اینا شرایطشون جور شه بیان🥲

بحث تهران بودنه نیستا، بحث اینه ک اینجا خونمونه.‌‌.. جاییه ک بعد از روزای شلوغ، سخت و خوبمون بهش پناه میاوردیم. خونمون جاییه ک خنده، گریه، عصبانیت و عشق ورزیدن هامون رو دیده. خونه جاییه ک خانواده، حتی با تمام مشکلات و چالش ها، دور هم جمعن.. :)

امروز بعد سه ماه نرگس رو دیدم🥲 دقیقا روز جنگ تو پارک همو برای چند دقیقه دیدیم. اعتراف میکنم آدم های ناشکری بودیم/هستیم.

https://eitaa.com/giahZende/3484 قربونت🥲

هیچ وقت فکر نمیکردم به درجه ای میرسم که صبح زود پاشم خونه جمع و جور کنم. متاهلی تو چی ای؟ تو کی ای؟

البته با شناختی ک از خودم دارم، خونه خودم قطعا (ب جز وقتی ک مهمون داشته باشم)، هیچ وقت صبح پا نمیشم خونه جمع و جور کنم🤣